Symptomen

Het kind krijgt kleine en grote vlekjes door elkaar, soms iets verheven boven de normale huid en felrood van kleur, eerst in het gezicht, dan op billen, armen, benen en romp. De huid gloeit en voelt warm aan. De vlekjes kunnen jeuken. Het kind kan hangerig zijn en lichte verhoging hebben. Vlekjes verbleken in vier tot zes dagen. Meestal wordt het kind nauwelijks ziek. Het kind krijgt regelmatig ook gewrichtsklachten aan polsen, rug en knieën. De rode vlekken kunnen een hevig branderig gevoel van binnenuit geven, waarvoor pijnstillers gegeven kunnen worden. Oorzakelijke behandeling is niet mogelijk. De uitslag is na vijf tot negen dagen weer weg, maar kan onder invloed van warmte, kou, inspanning of stress weer terugkomen.

De ziekte kan – ook door artsen – gemakkelijk worden verward met andere vlekjesziekten. Zekerheid is alleen te krijgen door gepaardserologisch onderzoek, wat vrijwel nooit zal gebeuren aangezien dit geen therapeutische consequenties heeft.

Besmetting

De ziekte kan als epidemie verlopen en enige tijd aanhouden. Het virus verspreidt zich door middel van kleine vochtdruppeltjes, uit de neus- en keelholte van het zieke kind, die door de lucht zweven.

De drager is besmettelijk in de week voorafgaand aan de ziekte. Hierna niet meer. De incubatietijd is ongeveer tien dagen. De ziekte verloopt vaak onopgemerkt.

Maatregelen

Het is belangrijk dat de school van het kind wordt ingelicht. De school zal de ziekte meestal melden bij de GGD om het verdere beleid te bepalen.
De school moet goed ventileren om verdere besmetting te voorkomen.
Omdat de besmetting al heeft plaatsgevonden op het moment dat de ziekte zich openbaart is het moeilijk om preventieve maatregelen te nemen (doch zie hieronder in geval van zwangerschap).

Het woord diabetes wordt vaak geassocieerd met de glucosespiegel. Er is echter een type diabetes dat helemaal niet gerelateerd is aan de glucosespiegel en suikers. Het is diabetes inspidus, en het betreft een aandoening waarbij er een ongewone toename van urinering plaatsvindt, ongeacht vochtinname en dorst. De symptomen omvatten een toegenomen frequentie en volume van urinering, bedplassen en nocturie, wat inhoudt dat de persoon in kwestie vaak ’s nachts wakker wordt om te urineren. Er is een toename in de hoeveelheid urine en de frequentie van het urineren omdat de nieren er niet in slagen de urine te concentreren. Hierdoor is de urine die eruit komt erg verdund en licht van kleur.

De reden dat diabetes inspidus als een type diabetes wordt gezien, ook al is het niet bepaald gerelateerd aan de andere types, is dat het dezelfde symptomen van het frequent urineren en de extreme dorst deelt met de andere types.Deze overeenkomst ter zijde zijn de oorzaken en manieren van behandelen totaal verschillend van andere types diabetes.

Er zijn vier types diabetes inspidus, namelijk:

• Hypofysaire DI (diabetes inspidus)

Dit type wordt veroorzaakt door een gebrek aan vasopressine, het hormoon dat de nieren een signaal geeft om de urine te concentreren. Dit wordt veroorzaakt door schade aan de achterzijde van de hypofyse waar de aanmaal van vasopressine normaal gesproken plaatsvindt.

•  Gestagene DI

Net als wat de hormonen die tijdens de zwangerschap aanwezig zijn doen met insuline, zijn er gevallen waarin de vasopressine te snel overdonderd raakt. Het is te behandelen, net als zwangerschapsdiabetes, en het gaat meestal enkele weken na de bevalling weer over.

•  Nefrogene DI

Deze vorm komt meestal voort uit nierziekte of door bepaalde medicatie. De engie manier waarop dit behandeld kan worden is door de nierziekte te verhelpen of te stoppen met de verantwoordelijke medicatie.

•  Primaire Polydipsie

Deze vorm komt voor als er sprake is van een breindefect in het gebied waard dorst wordt geregeld. Overmatige dorst resulteert in een veel te hoge vochtinname, wat onderdrukking van de productie van vasopressine tot gevolg heeft.

Diabetes inspidus is draagt geen gezondheidsrisico’s met zich mee, en veroorzaakt geen andere complicaties. De vochtinname moet echter wel op niveau worden gehouden zodat er geen uitdrogingsverschijnselen optreden, of andere complicaties die door gebrek aan vocht teweeg worden gebracht.

In tegenstelling tot een orale ulcus, wat zich bevindt op de losse weefsels in de mond, bevindt een tongzweer zich op de tong. Deze zijn meestal gemakkelijk te herkennen omdat het wondjes op de tong zijn, die witte vlekjes hebben. Deze zweren worden meestal veroorzaakt door ongezonde eet en drink gewoontes en roken.

Tongzweren zijn over het algemeen niet zo erg, en vaak zijn ze niet eens erg pijnlijk. Deze zweren hebben zelfs geen symptomen, naast de zweer zelf. Omdat deze zweren zo goedaardig zijn, zijn deze met gerust hart thuis te behandelen. De meeste behandelingen zijn erg effectief. Als u last heeft van tongzweren, dan hoeft u zich pas zorgen te maken wanneer deze niet weggaan, of wanneer ze bloedrood van kleur worden. Als ze rood worden, dan bestaat de kans dat zij de tong beschadigen. In dit geval is het verstandig een arts te raadplegen. Er zijn enkele signalen die zich voordoen als voorbode van het krijgen van een tongzweer.

Het eerste is een brandend gevoel op de tong. Daarna kunt u kleine knopjes zien ontstaan waar de zweer zal komen. U kunt last hebben van pijn in de tong bij het praten, en er zijn kleine sneetjes die geïrriteerd raken wanneer u poetst of eet. Ook kunt u het gevoel hebben dat uw eten iets te heet is, zelfs wanneer dit niet het geval is.

Er zijn een aantal bekende oorzaken in het geval van tongzweren. Als u de onderliggende oorzaak van uw tongzweren kunt achterhalen, dan kunt u ze in de toekomst vermijden door simpelweg een bepaalde gewoonte te veranderen. Ten eerste kunnen tongzweren veroorzaakt worden door het onjuist borstelen en schoonmaken van de mond. In de eerste instantie kan dit leiden tot orale zweren, later tot tongzweren. Het onregelmatig eten en het eten van teveel pittige voedingsmiddelen, teveel hete vloeistoffen drinken, het nuttigen van alcohol en roken, andere zweren en tandpasta of mondspoeling wat stoffen als alcohol bevat kunnen ook allemaal meespelen.

Kinderen en baby’s, vooral baby’s jonger dan zes maanden uit, lopen het hoogste risico op het oplopenvan deze infectie. Normaal gesproken is het een zeer ernstige infectie bij kinderen van jonger dan een jaar, en de zware hoestaanvallen die het kind paars of rood kunnen doen aanlopen, kunnen bij kinderen van zes maanden of jonger zelfs fataal aflopen. Bij deze leeftijdsgroep is het sterftecijfer het hoogst.

De pertussis bacterie kan allerlei complicaties veroorzaken zoals hersenbeschadiging, convulsies, hoge koortsen een blauwige kleur van de huid. Het kan zelfs leiden tot de dood als de waarschuwingssignalen genegeerd worden en er niet op tijd medische hulp wordt ingeschakeld.

Kinkhoest kan bij kinderen van deze risicogroep permanente gevolgen hebben, zoals chronische ziekte, leerachterstand, mentale achterstand en aanhoudende toevallen. Er is nog geen medicijn wat kinkhoest kan genezen. Artsen schrijven echter antibiotica voor om te voorkomen dat de infectie zich verder uitbreidt, en om secundaire infecties te behandelen of voorkomen zoals oorontsteking, bronchitis en longontsteking. Sterfgevallen bij kinkhoest zijn meestal te wijten aan deze secundaire infecties.

Als een geval zich ontwikkeld tot een zeer ernstig geval, dan zal het kind opgenomen moeten worden in het ziekenhuis. Het kind zal dan misschien gehydrateerd moeten worden, extra gevoed worden, en constant in de gaten gehouden worden met eventuele respiratoire ondersteuning. Het is in het beginstadium moeilijk om kinkhoest te onderscheiden van griep of verkoudheid.

Statistieken

In de verenigde staten werden in 1934 265000 gevallen van kinkhoest gerapporteerd. Er vielen ongeveer 8000 slachtoffers. Niet alleen in de verenigde staten maar over de hele wereld was kinkhoest in de vroege jaren van de twintigste eeuw een dodelijke ziekte die veel in epidemieën voorkwam. Het is nog altijd moeilijk om in derde wereld landen deze ziekte onder controle te houden. Tegenwoordig hebben deze landen echter een sterke verbetering gezien in de situatie dankzij een goede immunisering en vaccinatie programma.

De ziekte van lyme kan op verschillende manieren worden vastgesteld. Deze manieren zijn gebaseerd op de symptomen, kennis over de woonomgeving van de patiënt (dit kan helpen vast te stellen of de patiënt in een gebied woont waar hertenteken veel voorkomen) en laboratorium onderzoeken naar de symptomen die zich in de latere stadia ontwikkelen.

Hoewel de ziekte van Lyme niet besmettelijk is, kan het gemakkelijk door een zwangere vrouw worden doorgegeven aan het ongeboren kind. Dit leidt tot de dood van de foetus, en het kind wordt dood geboren. In het eerste stadium is het moeilijk om de ziekte van lyme vast te stellen aangezien de symptomen zoals koorts, spier en gewrichtspijn, hoofdpijn en vermoeidheid sterk lijken op de symptomen van griep.

De ziekte van lyme komt vaak voor in landelijke gebieden, aangezien herten en muizen hier in grote getallen voorkomen. De teken die deze bacteriën dragen leven het liefst op een warme, vochtige plek.

De uitslag die bij de ziekte van lyme komt is het eerste symptoom van deze ziekte, wat ook wel bekend staat als het plaatselijke symptoom, aangezien het begint op de plek waar de teek de persoon heeft gebeten. De uitslag komt tevoorschijn op de huid een paar dagen of weken na de tekenbeet. Er ontwikkelt zich een uitgebreide ring op de huid wat roodachtig is van kleur. De ontsteking is echter niet helemaal prominent. De ring lijkt op een bullseye aangezien de buitenste rand rood is, en het gebied in het midden wit. Deze uitslag staat bekend als erythema migrans, maar het is niet per definitie zo dat alle patiënten deze uitslag ontwikkelen na de tekenbeet.

Er zijn andere symptomen van deze ziekte die de patiënt kunnen treffen naast deze uitslag, maar deze symptomen bootsen de symptomen van andere ziekten –zoals griep- na. Daarom is het erg moeilijk om lyme vast te stellen bij iemand die deze uitslag niet heeft. De plaatselijke roodheid van de lyme uitslag verdwijnt meestal binnen een maand, zelfs wanneer er geen behandeling is geweest.

Hoewel het niet mogelijk is om dyslexie te genezen, het is wel mogelijk om er goed mee om te leren gaan. Op Internet zijn er talloze tips, hints en adviezen te vinden over procedures en methoden voor het overwinnen van dyslexie. Deze zijn geschreven door experts die ervaren zijn op dit gebied.

Tips en adviezen
Bij het opstellen van een lijst kan het helpen om ieder item op de lijst van een verschillende kleur te voorzien. Dit zal u helpen de items op het lijstje te onthouden. Als u ideeën nodig heeft voor kaarten, kies dan altijd voor een kaart met plaatjes en kleuren. Omdat dyslectische mensen het vaak moeilijk vinden om dingen te onthouden, kan het erg helpen om niet alleen op uw geheugen te vertrouwen, maar om instructies op te schrijven.

Een kind zou de mogelijkheid moeten krijgen om met creatieve middelen te spelen zodat de latente creativiteit die het kind in zich heeft naar buiten kan komen, en zodat de constructieve activiteit ook als uitlaatklep kan dienen. Als een kind goed is in schilderen of tekenen, knutselen of beeldhouwden, stimuleer het kind dan om hier iets mee te doen en help hem of haar te leren door mentale ideeën, concepten of plaatjes op deze manier te vormen.

Geef dyslectische kinderen multi-sensorische spelletjes om mee te spelen, dit zal hen helpen om op andere manieren te leren en om angst te verminderen.

Vraag een dyslectisch kind een stressballetje in de linkerhand te houden terwijl hij of zij schrijft met de rechterhand. Dit zal de concentratie verbeteren en het kind helpen te concentreren op wat hij of zij schrijft.

Als u een ouder of leerkracht bent en u om moet gaan met dyslectische kinderen, probeer dan altijd het lage zelfbeeld van het kind op te bouwen. Probeer het kind zelfverzekerder te maken en stimuleer hem of haar om deel te nemen aan activiteiten die zijn eigenwaarde zullen vergroten.

Wanneer herhaaldelijke, niet uitgelokte aanvallen samengaan met een chronische neurologische stoornis, dan staat dit bekend als epilepsie. 2% van de Amerikaanse bevolking lijdt aan epilepsie, en dit komt neer op een getal van ongeveer 50 miljoen per jaar.

Epilepsie is behandelbaar en het kan effectief onder controle worden gehouden door middel van medicatie. Als er sprake is van een ernstig of kritiek geval, dan behoort een operatie ook tot de mogelijkheden.
In de meeste gevallen is echter waargenomen dat ondanks het gebruik van medicatie, in 30% van de gevallen, de patiënten er niet in slagen om hun aanvallen onder controle te houden.

Een aantal symptomen van epilepsie zijn convulsies, het op de grond vallen, bewustzijnsverlies, het uitschreeuwen, vaak stokt de vocalisatie of spraak, de ledematen zijn asymmetrisch gepositioneerd, alternerende rigiditeit en ontspanning van de spieren, hallucinaties, illusies, felle flitsen van kleur of licht zien, licht in het hoofd zijn, duizeligheid, onaangename geuren of smaken waarnemen, het horen van sissende of zoemende geluiden, zweten, dilatatie van de pupillen, kippenvel, overgeven, misselijkheid, incontinentie, borborygmi, blozen, tachycardie, plotselinge, niet uitgelokte gevoelens van eroticisme, opgelatenheid, boosheid, depressie, plezier of angst, en verstoord gevoel voor tijd, een dromerige toestand, depersonalisatie, panorama zicht, jamais entendu, jamais vu, déjà entendu, déjà vu, flashbacks enz.

Het kan voorkomen dat de patiënt zich opeens gewelddadig of agressief gaat gedragen, en het kan ook gebeuren dat wanneer de patiënt buiten bewustzijn raakt, hij zonder dat hij het merkt zijn kaak en vingers aanspant, kwijlt, of in de lippen, wangen of tong bijt.

Er zijn verschillende vormen van epilepsie, zoals parietale kwab epilepsie, occipitale kwab epilepsie, frontale kwab epilepsie, temporale kwab epilepsie en absence epilepsie. Er zijn ook verschillende soorten aanvallen en epilepsie wordt ook wel ‘seizure disorder’ genoemd.

Epilepsie is behandelbaar en er zijn medicijnen verkrijgbaar om het onder controle te houden. De patiënt moet contact opnemen met de arts, die vervolgens de juiste maatregelen zal treffen en middelen voor zal schrijven na het stellen van een zorgvuldige diagnose. Patiënten kunnen ook contact opnemen of lid worden van de het Epilepsie Fonds in hun eigen stad of land. Er is altijd wel een afdeling in de buurt.

Acne is een term die wordt gebruikt om verstopte poriën van de huid te omschrijven. Puistjes komen vooral voor op het gezicht en in de nek. Er zijn echter ook mensen die acne krijgen op de borst, schouders, bovenarmen en rug. Acne komt voornamelijk voor bij jongvolwassenen, maar er zijn ook twintigers en dertigers die er nog altijd last van hebben.

Gelukkig is acne nooit een levensbedreigende aandoening. Ernstige acne leidt meestal tot permanente littekens op het gezicht en op de andere plaatsen waar de acne heeft gezeten.

Wanneer je leest over acne, dan zul je misschien woorden tegenkomen als puistje, comedo, blaartje, knobbeltje, pukkel, papule en cyste. Dit zijn allemaal de laesies van acne. Een laesie is een radicale, fysieke verandering van de huid die wordt veroorzaakt door verwonding of ziekte. Laesies kunnen inwendig zijn (bijv. cirrose, longkanker, atherosclerosis in bloedvaten) of uitwendig (bijv. wonden, huidkanker, uitbraak van psoriasis, acne). Een acne laesie kan variëren van cysten of nodules tot comedones. Comedones (enkelvoud comedo) zijn follikels van talgklieren die zijn verstopt met talg, dode cellen, kleine haartjes en vaak ook bacteriën.

Voorbeelden hiervan zijn witkoppen en zwartkoppen (mee-eters). Een gesloten comedo wordt een witkop genoemd omdat het lichter is dan de huid door de ontstoken bultjes op de huid. Als een comedo open is, dan wordt het een zwartkop of een mee-eter genoemd, en heeft het een zwarte kleur.

Witkoppen hebben een andere kleur dan zwartkoppen door de geopende poriën waarin de verstopte talgklieren gesloten en nauw zijn, wat een ander contrast oplevert dan de opgezette openingen van de follikels dan bij de zwartkoppen. Als je deze ooit bij jezelf tegenkomt, ga er dan niet aan pulken of uitknijpen. Dit leidt tot littekens, en sommige acne is cystisch van aard, waarbij pulken kan leiden tot het eerste stadium van kanker. Probeer deze daarom nooit zelf te elimineren, laat dit over aan een dermatoloog. Het uitknijpen of pulken aan puistjes kan ook leiden tot ontstekingen die worden veroorzaakt door streptokokken en stafylokokken of andere huid bacteriën.

Eenmaal op volwassen leeftijd zul je waarschijnlijk in meer of mindere mate last krijgen van acne. Neem het zekere voor het onzekere en ga er niet zelf aan zitten, laat dit altijd doen door een professional.

Inflammatoire borstkanker wordt afgekort als IBC. Een invasieve vorm van borstkanker dat zeer gevaarlijk en zeer zeldzaam is, en wat zich zeer snel naar andere delen van het lichaam verspreidt.

Hoewel andere vormen van borstkanker meestal vrouwen van middelbare leeftijd treffen, is inflammatoire borstkanker juist een vorm dat vooral jongere vrouwen treft. Inflammatoire borstkanker komt meestal voor wanneer de lymfeklier in de borst wordt geblokkeerd door kankercellen.

Symptomen van inflammatoire borstkanker
De symptomen van inflammatoire borstkanker kunnen behoorlijk verschillen van de symptomen van andere vormen van borstkanker. Laat ik eerst even duidelijk maken dat het een mythe is dat iedere vrouw met borstkanker, knobbeltjes ontdekt in de borst. Bij inflammatoire borstkanker is dit namelijk niet het geval.

Verschillende symptomen van inflammatoire borstkanker zijn afscheiding uit de tepel, borst(en) die er gekneusd uitzien, borst(en) die er rood, pijnlijk of donkerder dan normaal uitzien of verandering in kleur, een plotselinge groei van de borst(en) zonder duidelijke reden, pijnlijke of jeukende borsten of tepels, deuken in de borst, ingetrokken of platte tepels. De borst kan een sinaasappelhuid ontwikkelen en meestal zal de borst warm aanvoelen en warm blijven. De borst kan ook gezwollen zijn.

Het is vaak moeilijk om inflammatoire borstkanker vast te stellen aangezien de symptomen van IBC erg lijken op symptomen van een borstontsteking, ook wel mastitis genoemd. Als een vrouw die de diagnose mastitis krijgt en niet binnen zeven dagen positief op de gestarte behandeling met antibiotica reageert, dan moet zij gescreend worden voor inflammatoire borstkanker en onmiddellijke medische interventie krijgen.
IBC is een agressieve vorm van borstkanker waarvan vaak pas in een later stadium een diagnose wordt gesteld, en tegen die tijd is de kans op overleving en herstel sterk verminderd. De kans op herstel is in de vroegere stadia groter, dus negeer dergelijke symptomen niet.