Ten eerste moet duidelijk worden gesteld dat niet iedereen die rustloos en hyperactief is, Attention Deficit Hyperactivity Disorder heeft. Het is volkomen normaal dat bepaalde mensen simpelweg praatgraag en hyperactief zijn omdat zij veel energie hebben. Het is normaal dat sommigen een korte aandachtsboog hebben, gemakkelijk verveeld raken en vergeetachtig worden.

Dit is zeker het geval wanneer het gaat om verantwoordelijkheid, mensen lijken altijd wel te vergeten verantwoordelijkheid te nemen. Veel mensen zijn ook zo gepreoccupeerd dat zij snel dingen vergeten. Of het kan simpelweg zo zijn dat iemand erg geniet van een bepaalde gebeurtenis, en daardoor gedrag gaat vertonen dat sterk lijkt op het gedrag dat iemand met ADHD vertoont.

Hoe wordt dan vastgesteld bij een kind of volwassene dat er sprake is van ADHD? Er zijn verschillende factoren die in acht moeten worden genomen. Er is gesteld dat ADHD voort kan blijven bestaan vanuit de jeugd naar volwassenheid. Ondanks het feit dat de definitie van ADHD simpel is, is het nog steeds erg ingewikkeld om de aandoening daadwerkelijk vast te stellen. Er zijn vele factoren waar rekening mee gehouden moet worden.

De algemene omschrijving of diagnose houdt in dat iemand die abnormaal aandacht gerichte gedrag vertoont dat niet bij zijn leeftijd past, degene de diagnose ADHD kan krijgen. Houd echter in uw achterhoofd dat er specifieke richtlijnen zijn waar aan voldaan moet worden voordat iemand deze diagnose krijgt. Het is niet veilig om er vanuit te gaan dat iemand in het hokje ADHD wordt geplaatst allen omdat hij twee of drie symptomen vertoont.

De indicatoren of symptomen in het gedrag zouden al zichtbaar moeten zijn voordat het kind zeven jaar is. Ook moet het duidelijk zijn dat de manifestatie van de ADHD symptomen een zekere sociale disfunctie veroorzaken voor het kind. Dit houdt in dat normale activiteiten zichtbaar belemmerd worden, niet alleen in 1 setting, maar op z’n minst twee settings zoals thuis, op school of in de omgeving.

Ook zijn er een aantal belangrijke vragen die gesteld moeten worden voordat bepaald word of iemand daadwerkelijk ADHD heft. Het is van belang dat deze vragen gesteld worden nog voordat de potentiële ADHD patiënt de diagnose krijgt. Ten eerste: is het gedrag overdadig? Kinderen die rondrennen alsof er geen morgen is, is normaal kinds gedrag. Kinderen houden van spelen en maken nu eenmaal veel lawaai. Dat is een feit. Kinderen houden ook van aandacht, zeker wanneer zij iets gedaan hebben dat mensen aan het lachen heeft gemaakt. Zij zullen de grap blijven herhalen net zo lang totdat het irritant wordt.

Ten tweede, is het vertoonde gedrag van lange termijn? Hoe lang vertoont het kind dit gedrag al? Soms zijn kinderen simpelweg een beetje overenthousiast. Dit soort gedrag moet niet verkeerd geïnterpreteerd worden als een symptoom van ADHD. De laatste vraag is of het gedrag storend is. Als het gedrag van het kind geen handicap is in het sociale leven van het kind, dan is het geen symptoom van ADHD.

Ook moet de setting waarin het ongewenste gedrag zich voordoet in acht worden genomen. Als dit maar op één plek gebeurt, dan is het waarschijnlijk dat er iets in die omgeving is wat het gedrag veroorzaakt. Als het in verschillende settings gebeurt, ook wanneer er geen trigger aanwezig is, dan verdient het de voorkeur een deskundige te raadplegen. Men moet nooit zomaar aannemen dat iemand die bepaalde ADHD symptomen vertoond, meteen ook een kandidaat is voor deze stoornis.

Attention-Deficit Hyperactivity Disorder, dat in de volksmond bekend staat als ADHD, is een ontwikkelingsstoornis dat vooral voorkomt bij mensen onder de 19 jaar. Helaas kan deze stoornis niet genezen worden. Gekenmerkt door slechte impulscontrole, over ADHD wordt gezegd dat het zich ontwikkeld in de vroege kindertijd en het houdt aan tot in de volwassenheid.

Wat gemakkelijk te herkennen is bij mensen die ADHD hebben, is dat ze altijd op zoek zijn naar aandacht. Ook kunnen zij hun impulsen niet goed in de hand houden, in tegenstelling tot hoe andere mensen dit in bepaalde omstandigheden zouden doen. Mensen met ADHD bewegen en praten veelal onzorgvuldig en vaak worden zij gezien als mensen die doen zonder te denken.

ADHD bestaat in drie categorieën of types. Het eerste is de overwegend Onoplettende type, hierbij is het kind niet in staat op te letten. Het kind kan ook gedrag vertronen waarin hij taken niet afmaakt en aanwijzigen niet opvolgt, en gemakkelijk af te leiden is.

De tweede categorie of type is het overwegend Hyperactief-Impulsief type. Dit type wordt gekenmerkt door teveel friemelen of praten. Dit moet niet verward worden met een kind dat simpelweg erg praatgraag is. Een ander symptoom is dat het kind veel rent wanneer dit niet nodig is. Het is normaal dat kinderen veel rondrennen aangezien dit hoort bij de algemene speelsheid van kinderen, maar kinderen met ADHD vertonen dit gedrag in abnormale proporties en situaties. De derde classificatie is het Gecombineerde Type. Zoals afgeleid kan worden uit de naam, heeft het kind met dit type ADHD symptomen die men terugziet bij beide van de bovengenoemde vormen van ADHD.

Het is waar dat vrijwel alle kinderen graag de aandacht trekken. Dit is omdat zij graag opgemerkt willen worden. Kinderen met ADHD zijn echter anders, in de zin dat het gedrag dat zij vertonen niet klopt met hun leeftijd. Van kinderen wordt verwacht dat zij ontwikkelen, maar als dit gedrag het normale gedrag van het kind in de weg staat, in zoverre dat normale activiteiten hierdoor belemmerd worden, dan kan er worden gesteld dat het kind symptomen vertoont van ADHD.

De geschiedenis van ADHD dateert terug tot de mid 20e eeuw, toen men bepaalde karakteristieken bij mensen waarnamen die als mild abnormaal werden beschouwd. Dit werd toen als ‘minimal brain dysfunction’ bestempeld. Hippocrates heeft in zijn tijd ooit een aandoening beschreven waarbij de gedragspatronen sterk leken op wat wij vandaag ADHD noemen. Socrates schreef in dergelijke gevallen een bepaald dieet voor waarin hij bijvoorbeeld vis aanraadde in plaats van vlees.

In het begin van de 20e eeuw omschreef een Engelse kinderarts genaamd George Still een kenmerk van kinderen betreffende problemen in het gedrag waarvan hij veronderstelde dat deze genetisch van aard waren. Hij beweerde dat deze kinderen, die zo veel aandacht nodig hadden, te maken hadden met een geestelijke kwaal en dat het dus niet werd veroorzaakt door een slechte opvoeding.

In 1960 kwam de term ‘hyperactive child syndrome’ in gebruik. Destijds werd er vanuit gegaan dat het iets te maken had met een geestelijke achterstand. Vervolgens werd dit in 1966 na onderzoek veranderd in Minimal Brain Damage. Toen het DSM III uitkwam, werd de term Attention Deficit Disorder voor het eerst in gebruik genomen. Later werd het veranderd in Undifferentiated Deficit Disorder.