Verschijnselen

Deze hematologische aandoening, verantwoordelijk voor zo’n 10% van alle hematologische kankers wordt gekenmerkt door inname van het beenmerg door kwaadaardige plasmacellen. Deze kwaadaardige plasmacellen (een soort witte bloedcel die immunoglobulines of antilichamen secerneert) produceren in overmaat een bepaald type immunoglobuline of delen ervan (de zogenaamde vrije of lichte ketens). Indien men deze overmaat aan één type immunoglobuline aantreft in het serum en/of urine, spreekt men van een monoclonale gammopathie. De aanwezigheid van vrije of lichte ketens (kappa of lambda) in urine noemt men Bence-Jones proteïnurie. Dit is dus een soort eiwit in de urine.

Als kwaadaardige plasmacellen het beenmerg innemen kan de vorming van rode bloedcellen, bloedplaatjes en witte bloedcellen als neutrofielen in het gedrang komen. Hierdoor kunnen dan respectievelijk bloedarmoede, blauwe plekken en infecties optreden. Eén van de eerste symptomen zijn vaak echter botpijnen die ontstaan door zogenaamde osteolytische letsels. De kwaadaardige plasmacellen produceren namelijk OAF (Osteoclast Activating Factor), een eiwit dat aanzet tot botafbraak. Door deze botafbraak kan het calciumgehalte in het bloed verhoogd zijn (hypercalcemie), wat aanleiding kan geven tot misselijkheid, verminderde eetlust, neurologische afwijkingen, jeukende ogen en obstipatie. Op termijn kunnen er ook nierbeschadigingen optreden ten gevolge van verhoogde eiwit- en calciumuitscheiding. De botten worden hierdoor broos en pijnlijk. Ook pathologische botbreuken en compressie van het ruggenmerg kan optreden bij deze patiënten. Bij de ziekte van Kahler worden er veel defecte eiwitten (immunoglobulines) geproduceerd die neer kunnen slaan in bijvoorbeeld de nieren.Nierfunctiestoornissen kunnen dan ook voorkomen bij de ziekte van Kahler. Indien er tevens amyloïd (onderdeel van de defecte eiwitten) afgezet wordt, kan men spreken van de ziekteamyloïdose.

Diagnose

De diagnose wordt gesteld door middel van een beenmergonderzoek (punctie ter hoogte van het borstbeen of heupkam), de hoeveelheid van de immunoglobulines in het serum/urine (eiwitelektroforese met immunofixatie), de aanwezigheid van een woekering van plasmacellen en/of de aanwezigheid van botletsels van het skelet. Dit laatste kan worden bepaald door een Multipel Myeloomserie, waarbij er röntgenfoto’s worden gemaakt van de pijpbeenderen, de ruggenwervels en het bekken.

Behandeling

De meest toegepaste behandelingen bij de ziekte van Kahler zijn:

• chemotherapie (behandeling met celdelingremmende medicijnen), meestal melfalan
• bestraling (radiotherapie)
• ondersteunende behandeling

De beste resultaten (bij patiënten jonger dan 65 jaar) worden behaald met een zware chemotherapie kuur gevolgd door autologe stamceltransplantatie (gaat hierbij om je eigen cellen). In bijzondere gevallen wordt gekozen voor een allogene stamceltransplantatie (cellen van een ander, meestal een familielid). Ook kan de behandeling bestaan uit eerst een autologe transplantatie en enkele maanden later gevolgd door een allogene transplantatie. Of Allogene stamceltransplantatie van grote waarde is bij de behandeling van MM, is nog steeds onderwerp van onderzoek.

De ondersteunende behandeling bestaat uit antibiotica, bloedproducten, corticoïden, allopurinol en bisfosfonaten (om de botafbraak tegen te gaan).

Symptomatisch multiple myeloom wordt behandeld met chemotherapie (+ radiotherapie). Hiervoor bestaan verschillende chemotherapeutica regimes al naargelang de leeftijd van de patiënt en mate waarin de ziekte gevorderd is. Na een 4-6 cycli chemotherapie wordt er meestal een stabiele fase bereikt. Soms wordt de stabiele fase onderhouden met medicatie (bijv. Thalidomide of alfa-interferon). Vele patiënten hervallen echter en de mediane overleving bedraagt 4 tot 6 jaar vanaf diagnose. Er zijn echter ook sporadische gevallen bekend van 16 jaar na de eerste diagnose.Kahler

Heeft u ernstig overgewicht? Heeft u alles, maar dan ook alles geprobeerd om af te vallen, maar wil het maar niet lukken? Als u volmondig ja kunt antwoorden op deze vragen, dan kunt u misschien gaan nadenken over een ingreep.

Deze operaties zijn het alternatief voor al die mislukte afslank pogingen, als uw gezondheid een ernstig risico loopt vanwege uw overgewicht. Denk er eerst goed over na, en overleg met een arts. Het is geen slecht idee om een lijst op te stellen met chirurgen die bereid zijn de operatie die u voor ogen heeft uit te voeren, en om te kijken of er cliënten zijn die bereid zijn te praten over hun ervaringen om u te helpen bij het maken van een keuze. Zorg dat u voorzorgmaatregelen treft bij het kiezen van een ingreep en een chirurg, want ongeacht wat sommigen beweren, komt er altijd een zekere risico kijken, bij iedere ingreep.

Er zijn verschillende soorten ingrepen die u kunt ondergaan. Sommigen omvatten het insnijden van uw maag om deze kleiner te maken, en vervolgens de darmen vast te koppelen aan deze kleinere maag. Dit zorgt dat u per keer minder kunt eten, waardoor u minder calorieën binnen krijgt. Met wat extra lichaamsbeweging zal uw gewicht dalen en kunt u uw ideale gewicht behouden.

Er zijn verschillende soorten ingrepen die u kunt ondergaan. Sommigen omvatten het insnijden van uw maag om deze kleiner te maken, en vervolgens de darmen vast te koppelen aan deze kleinere maag. Dit zorgt dat u per keer minder kunt eten, waardoor u minder calorieën binnen krijgt. Met wat extra lichaamsbeweging zal uw gewicht dalen en kunt u uw ideale gewicht behouden.

Tenslotte, als u op zoek bent naar een ingreep die wat minder invasief is dan de hierboven genoemde methodes, dan kunt u een laparoscopie ondergaan. In dit geval zal de chirurg een klein cameraatje in de buikholte inbrengen om te kunnen zien. De camera en het benodigde gereedschap wordt via kleine incisies in de buikwand gemaakt om de ingreep uit te voeren. Op deze manier heeft u geen groot litteken op uw buik. Het is bewezen dat patiënten die deze vorm van chirurgie ondergaan, minder last hebben van pijn en problemen bij de wondgenezing.

Als u een ingreep overweegt, overleg dan met een arts om te beslissen wat het beste bij u past, of dat er een manier is die u nog niet heeft geprobeerd. Er zijn verschillende zaken die u moet bespreken voordat u een dergelijke ingreep ondergaat. Succes!

Het witten van de tanden is niet langer een geval van ijdelheid. Het is voor velen een noodzaak geworden en dit blijkt wel uit het feit dat er zo veel verschillende producten en diensten op de markt verkrijgbaar zijn die focussen op het onderhoud van de tanden en orale hygiëne. Zelfs tandenborstels zijn elektrisch gemaakt met verscheidene contouren, puur om men ervan te kunnen verzekeren dat hun tanden goed verzorgd worden en schoon worden. Veel soorten tandpasta bevatten nu ook niet alleen chemicaliën om de tanden schoon te maken, maar ook om ze witter te maken.

In lijn met deze ontwikkelingen ligt de terugslag van het feit dat niet ideeën precies het effect krijgt dat hij wil bereiken, doordat ze een product gebruiken dat niet goed voor hen geschikt is. Of ze hebben iets gebruikt wat helemaal niet effectief is. Hier zijn enkele tips waarmee u kunt vermijden dat u een van die mensen wordt die fronzen uit frustratie omdat zij geen witte tanden kunnen krijgen.

Allereerst is het verstandig te praten met uw tandarts. Veel mensen maken de fout om te denken dat zij hun eigen diagnose kunnen stellen. Dit heeft als resultaat dat zij producten kopen die niet bieden wat zij ervan verlangen. Niet alle middelen zijn effectief. Mensen worden er vaak ingeluisd door aantrekkelijke advertenties. In werkelijkheid zijn deze producten niet echt voor hen geschikt omdat zij iets anders nodig hebben. Een tandarts zal het in elk geval beter weten. Omdat tandartsen deskundig zijn op dit gebied, is het een must dat alle behandelingen gebaseerd zijn op feiten, niet op veronderstellingen. Een tandarts zal u geen behandeling geven die niet overeenstemt met uw levensstijl, uw orale- en uw gezondheidssituatie.

Ten tweede, ken uw mogelijkheden. Lees materiaal betreffende tand wit-makende procedures, producten, applicaties en diensten. Het bleken zelf kan bijvoorbeeld vaak niet in 1 sessie afgerond worden. Vaak moet het meerdere keren herhaald worden, afhankelijk van de toestand van uw tanden. Het witten van tanden kan een hele beproeving zijn dat veel geduld vergt. Als een bepaalde applicatie niet geschikt is voor u, dan kunt u andere opties overwegen. Als u niet regelmatig een tandarts kan bezoeken, dan is een doe-het-zelf procedure misschien beter voor u geschikt.

Ten derde, beoordeel producten voorzichtig. Veel mensen verspillen veel geld omdat zij vrij verkrijgbare producten aanschaffen zonder eerst een tandarts te vragen of het product echt het resultaat oplevert dat het beweert. Ook wordt het sterk aangeraden ervaringen te vragen bij mensen uit uw omgeving die het product hebben geprobeerd. Verslagen van anderen zijn een goede manier om effectiviteit van een product te beoordelen als een consult met een deskundige niet mogelijk of gewenst is.

Er is voorzichtigheid nodig bij het uitzoeken van producten, aangezien vele van deze producten ingrediënten bevatten die schadelijk zijn voor de zachte weefsels van de mond. Het is erg naar als een mogelijk goede ervaring een nachtmerrie wordt doordat het product of misbruik ervan resulteert in brandwonden in uw mond.

De bovenstaande tips zijn slechts algemene tips die u kunnen begeleiden in het vinden van een veilige tand-witmakende ervaring. Zoals altijd wordt u aangeraden altijd goed doordacht te handelen. En onthoud goed: een kleine misstap in het bleken of witten van de tanden kan leiden tot een ernstige frons.

De Diagnose

Het vaststellen van reumatoïde artritis begint bij een ontmoeting tussen arts en patiënt. De arts zal de symptomen van de patiënt analyseren, de voorgeschiedenis doornemen en de gewrichten inspecteren voor deformatie en ontstekingen. Ook zal de arts andere delen van het lichaam onderzoeken naar ontstekingen, en de huid afspeuren naar reumatoïde nodules. Vaak worden er ook röntgenfoto gemaakt en bloedonderzoek gedaan. De diagnose hangt af van de verspreiding van de gewrichtsontstekingen, het symptomen patroon en de uitslagen van de röntgenfoto’s en het bloedonderzoek.

Vaak zijn er meerdere consulten nodig om de diagnose met zekerheid te stellen. De verspreiding van de ontstoken gewrichten is van groot belang bij het stellen van de diagnose. Normaal gesproken is het zo dat bij reumatoïde artritis de kleine gewrichten van de polsen, voeten, knieën en handen gezwollen zijn op een symmetrische manier. Beide kanten van het lichaam zijn aangedaan. De diagnose van RA wordt lastiger wanneer er slechts een of twee gewrichten ontstoken zijn. De arts zal in dat geval andere onderzoeken doen om jicht of andere infecties uit te sluiten. Het vinden van reumatoïde nodules kan ook de diagnose impliceren.

Patiënten met reumatoïde artritis kunnen abnormale antilichamen hebben. Reumatoïde factor, een bloed antilichaam, wordt bij tachtig procent van de patiënten gevonden. Een ander antilichaam dat bekend staat als het Citrulline antilichaam kan worden teruggevonden bij vrijwel alle patiënten met RA. Een bloedonderzoek wat bekend staat als de bezinking wordt gebruikt als ruwe maatstaaf voor de ontsteking van gewrichten. C-reactieve eiwit is een ander bloedonderzoek, wat gebruikt wordt om te berekenen hoeveel ontsteking zich in het lichaam bevindt. De ANA, reumatoïde factor, C-reactieve eiwit en bezinking tests zijn niet beslissend als het gaat om het vaststellen van reumatoïde artritis aangezien de resultaten ook kunnen wijzen op andere onstekingen of systemische autoimmuun aandoeningen.

In een vroeg stadium van de ziekte zullen röntgenfoto’s van de gewrichten alleen maar ontstekingen van de zachte weefsels weergeven. De uitslagen kunnen zelfs normaal zijn. Wanneer de ziekte zich echter verder ontwikkelt, dan zullen er op röntgenfoto’s benige erosies te zien zijn, wat kenmerkend is voor reumatoïde artritis van de gewrichten. Deze kunnen nuttig zijn bij het vaststellen van de gevorderdheid van de ziekte en de schade aan de gewrichten.

Het maken van een botscan is een radioactieve testmethode waarbij de ontstoken gewrichten aan het licht komen. Arthrocentesis is een procedure waarbij de arts vocht wegneemt uit het gewricht door middel van een steriele naald en een spuit. Laboratoriumanalyse van het vocht kan vervolgens erg nuttig zijn bij het uitsluiten van andere vormen van artritis zoals jicht en infectie.

De ziekte van Alzheimer is bekend als een van de grootste oorzaken van geestelijke aftakeling bij senioren. Hoewel het misschien vreemd klinkt, is de ziekte van Alzheimer verantwoordelijk voor meer dan 0.1 miljoen sterfgevallen ieder jaar in de Verenigde Staten en is het op drie na de belangrijkste doosoorzaak na hartziekten, kanker en beroertes. Nadat de ziekte is vastgesteld, heeft de patiënt nog ongeveer 8 jaar te leven

De ziekte van Alzheimer komt hoofdzakelijk voor in twee soorten – sporadische en familiale. De symptomen van beide gevallen zijn enigszins vergelijkbaar. Het sporadische type loopt echter niet door in families, terwijl de familiaire vorm, zoals de naam al doet vermoeden, doorloopt in een familie. In de meerderheid van de gevallen zijn de symptomen van het sporadische type. Met inachtneming van de huidige trend is geraamd dat het aantal slachtoffers van de ziekte van Alzheimer in het jaar 2040 ruim 6 miljoen mensen zal betreffen.

De ziekte van Alzheimer manifesteert zich door de geleidelijke vernietiging van het zenuwweefsel. Dit leidt tot onduidelijke spraak, onwillekeurige bewegingen van armen en benen, en in sommige gevallen epileptische aanvallen. In het beginstadium van de ziekte van Alzheimer manifesteert het zich op het intellectuele domein, waardoor de slachtoffers een intense vorm van angst kunnen ervaren met betrekking tot de geestelijke achteruitgang van hun cognitieve capaciteiten.

Er wordt gesuggereerd dat bepaalde soorten hersencellen, de cholinerge hersencellen, die verantwoordelijk zijn voor het leerproces en het geheugen, beschadigd raken door een aantal factoren. Deze cellen geven acetylcholine af, dat verantwoordelijk is voor diverse hersenactiviteiten door het stimuleren van de naburige hersencellen. De ziekte van Alzheimer heeft een nadelig effect op dit systeem. Hoewel de oorzaak nog niet duidelijk is, is bekend dat mensen met een ernstige vorm van de ziekte van Alzheimer 80% van hun cholinerge hersencellen verliezen.

Lopende onderzoeken bevestigen dat de biochemische schade als gevolg van de ziekte van Alzheimer niet beperkt blijft tot schade aan de cholinerge cellen. De ziekte van Alzheimer heeft ook nadelige invloeden op andere onderdelen en zoals het noradrenerge systeem.

Als uw baby normaal spuugt, dan zal hij hier uiteindelijk overheen groeien. Het is normaal dat een baby tijdens de eerste maanden spuugt nadat het gevoed is. Meestal groeit het kind er binnen een jaar overheen. Als dit niet het geval is, of als uw kind achterblijft in groei en ontwikkeling, dan kan er sprake zijn van een groter reflux probleem.

Een aantal van de meest voorkomende symptomen van reflux bij baby’s zijn regelmatige ‘natte boertjes’ en het opgeven van vloeistoffen wat meestal gepaard gaat met deze boertjes. Andere symptomen waar u voor uit moet kijken zijn ademhalingsproblemen en moeilijkheden bij het slikken. Dit of veelvuldig overgeven, of het achterblijven in groei en ontwikkeling in vergelijking met andere kinderen kunnen betekenen dat het tijd wordt om met uw baby naar de arts te gaan.

Voor het vaststellen van reflux bij baby’s heeft de arts vaak meer informatie nodig dan wat de ouders observeren, er is een lichamelijk onderzoek nodig. In lichte gevallen is er meestal niet meer nodig dan dat. In gevallen waarbij de arts vermoed dat het ernstiger is, kan uw arts bepaalde onderzoeken aanvragen. Dit kunnen onderzoeken zijn als: endoscopie, toezicht houden op de zuurgraad in de slokdarm, en een aantal laboratorium onderzoeken. Deze zullen uw arts helpen bij het vaststellen van het soort reflux waar uw baby last van heeft.

Meestal is er niet meer nodig dan een paar levensstijl veranderingen. Er bestaat echter de kans dat uw baby behandeld moet worden. Meestal is een vrij verkrijgbaar middel genoeg, maar in sommige gevallen kan de arts een middel voorschrijven. Deze middelen zijn meestal om de maagzuurproductie te onderdrukken, en deze zijn over het algemeen erg effectief.

Hyperactiviteit wordt omschreven als het altijd energiek zijn. Bij kinderen met ADHD zal men opmerken dat zij veel rondrennen. Ze zijn erg bewegelijk en het is moeilijk hen stil te laten zitten. Kinderen met ADHD zullen vaak alles wat zij tegenkomen willen aanraken en ermee willen spelen. Impulsiviteit wordt echter gekenmerkt door het niet goed kunnen denken alvorens iets te doen.

Dit betekent dat het gedrag van het kind geen grenzen kent. Dit wordt vaak waargenomen bij mensen die bijvoorbeeld opmerkingen laten vallen zonder er eerst bij na te denken hoe deze opmerkingen bij een ander zullen vallen. Ook wordt er qua impulsief gedrag vaak gedrag waargenomen als bijvoorbeeld het zonder moeite afpakken van spullen van andere kinderen. Ze zullen zelfs misschien andere kinderen slaan wanneer zij ontzet zijn.

Onoplettendheid, aan de andere kant, wordt omgeschreven of gekenmerkt als gedrag waarbij het kind zich gemakkelijk verveelt. Dit gebeurt meestal wanneer het kind iets nieuws moet leren. Het kind heeft geen moeite op te letten wanneer het iets is wat hem interesseert of wat hij echt leuk vindt.

Behandeling van ADHD is mogelijk aan de hand van medicatie en therapie. Met begrip en steun van anderen om het kind heen kan ADHD sterk verbeteren. Keer op keer zijn er onderzoeken uitgevoerd waarin werd gezocht naar nieuwe manieren om ADHD te behandelen, en om te beoordelen of deze methoden effectief zijn voor alle leeftijden.

Een veel gebruikte behandeling voor jonge kinderen is medicatie. Voor het toedienen van medicatie is het echter van groot belang te weten of het kind niet allergisch is voor deze middelen, aangezien het in dat geval alleen maar meer schade aan kan richten. Het dient nauw in de gaten te worden gehouden hoe het kind reageert op de medicatie, en het gebruik ervan dient onmiddellijk te worden gestaakt wanneer het erop lijdt dat het lichaam slecht reageert op de medicatie.

Stimulerende middelen staan bekend als de beste medicijnen voor het behandelen van ADHD. Niet alle middelen zijn echter geschikt voor alle leeftijden. Deze medicijnen mogen nooit ingenomen worden zonder voorschrift van een arts. In de meeste gevallen wordt ampethamine voorgeschreven bij kinderen van boven de drie jaar. Voor kinderen ouder dan zes wordt methylphenidaat voorgeschreven.

Onlangs heeft de FDA (Food &Drug Comission) een middel voor ADHD goedgekeurd dat niet valt onder de categorie van de stimulerende middelen. Dit middel richt zich op de neurotransmitters in de hersenen en vermindert de symptomen van ADHD. Niet alle voorgeschreven middelen zullen alle gebruikers op dezelfde manier tevreden stellen met de resultaten. Het is bekend dat sommige mensen een andere reactie vertonen op verschillende medicijnen. Sommige medicijnen werken beter bij de een dan bij de ander, dit verschilt per individu. Soms zullen mensen ook andere doseringen nodig hebben voor de behandeling van hun ADHD.

Conclusie, medicatieve behandeling is alleen mogelijk wanneer de diagnose gesteld is. De behandeling van ADHD dient nooit in de handen te worden gelegd van een ongetraind persoon. Deze medicijnen kunnen immers grote problemen veroorzaken in het leven van de patiënt wanneer deze niet juist worden voorgeschreven en gebruikt.

Hoe zou je bij jezelf de effecten van alcoholvergiftiging herkennen, zodat u zou weten dat het tijd werd om hulp van een arts in te schakelen? Als u zich zorgen maakt dat iemand er last van heeft, of als u uzelf ervan verdenkt teveel te hebben gedronken, ga dan voor een juiste diagnose naar het ziekenhuis. Artsen zullen graag de situatie van de patiënt beoordelen. Maakt u zich geen zorgen als de persoon nog ambulant is, en in staat is om normaal te communiceren, in dit geval hoeft u hem niet per direct naar het ziekenhuis te brengen.

Vraag hem alleen te stoppen met drinken. Mocht je echter het idee hebben dat de persoon verward is, en mocht je zien dat er sprake is van braken, toevallen, vertraagde ademhaling etc, zoek dan zo snel mogelijk medische hulp. Er zijn een aantal effecten van alcoholvergiftiging waar u goed voor op moet letten. Onbehandeld kan het leiden tot verlies van bewustzijn.

Maakt u zich zorgen dat uw kind ook diabetes zal ontwikkelen? Als u een vrouw bent met diabetes type 1, dan is de kans dat uw (toekomstige) kinderen ook diabetes type 1 zullen hebben ongeveer 5%. Als u al moeder bent en u heeft een kind gekregen voordat u 25 werd, dan is de kans 4%. Als u zwanger wordt en een kind krijgt na uw 25e, dan is de kans dat uw kind diabetes type 1 krijgt 1%.

De kans dat uw kind diabetes type 1 heeft is tweemaal zo groot als u voor uw 11e jaar de diagnose diabetes type 1 heeft gekregen. Als zowel u als uw partner dit type diabetes hebben, dan is de kans dat uw kind dezelfde aandoening zal hebben 25%.

Diabetes type 2 kan bij iedere leeftijd bij iemand worden vastgesteld. Dit wordt grotendeels beïnvloed door het dieet en de levensstijl van de persoon in kwestie.

Als u voor uw 50e de diagnose diabetes type 2 heeft gekregen, dan heeft uw kind 14% kans dezelfde soort diabetes te ontwikkelen. Dit wordt 7% wanneer u pas na uw 50 de diagnose heeft gekregen.

Logischerwijs is de kans groter dat een kind diabetes ontwikkeld wanneer de moeder de ziekte ook heeft. Zij is immers degene die het kind 9 maanden draagt. De conditie van het lichaam van de moeder is van invloed op het kind in de baarmoeder. In het geval van diabetes wordt het kind blootgesteld aan een hoge glucosespiegel van het bloed van de moeder. Als zowel de moeder als de vader allebei diabetes type 2 hebben, of wanneer beide families een geschiedenis hebben van diabetes type 2, dan is de kans dat het kind dezelfde aandoening ontwikkeld een alarmerende 50%.

Osteoporose medicatie kan osteoporose voorkomen, dan wel behandelen. Het kan uw botafbraak terugdrinken, of zelfs uw botdichtheid vergroten. Zoals velen al weten, kan het vergroten van de botdichtheid u helpen vele botbreuken te voorkomen.

Hieronder staan enkele opties opgenoemd die u heeft qua medicatie.

Bisfosfonaten: Deze catagorie omvat medicijnen zoals Alendronaat, ook wel bekend als Fosomax, Ibadronaat, ook wel bekend als Boniva, en Zoledronzuur, of Reclast. Deze medicijnen kunnen gebruikt worden zowel door mannen als vrouwen. Zij zorgen ervoor dat uw lichaam minder botmassa verliest door de afbraak te vertragen.

Raloxifine: dit middel staat ook bekend als Evista. Dit middel is een SERM. Deze afkorting staat voor ‘Selective Estrogen Receptor Modulator’. Dit middel wordt gebruikt door vrouwen om het dunner worden van de botten te verminderen, en in sommige gevallen zelfs de botdichtheid te vergroten.

Calcitonine: Calcitonine staat ook wel bekend als Calcimar of Miacalcin. Dit is eigenlijk een hormoon dat van nature al voorkomt. Het helpt het calciumgehalte in uw lichaam te reguleren. Het kan als injectie of als neusspray toegediend worden, en evenals andere medicijnen zorgt het ervoor dat de botafbraak wordt vertraagd. Ook heeft het een stimulerend effect op het proces van botopbouw en biedt het vermindering van pijn dat in verband staat met spinale compressie fracturen.

Parathyroïd hormoon: Dit is een behandeling met injecties die wordt gebruikt bij de behandeling van zowel mannen als vrouwen voor de menopauze. Dit middel wordt vooral gebruikt bij mensen met een hoog risico voor botbreuken door een vergevorderd stadium van osteoporose. Dit zijn slechts enkele middelen die gebruikt worden bij osteoporose. Uw arts kan u nog meer opties voorleggen. Wellicht zit daar iets tussen wat beter voor u geschikt is.

Helaas speelt leeftijd ook een grote rol. Naar mate u ouder wordt, verliest u meer botmassa. Naar mate u meer botmassa verliest, hoe groter de kans wordt op osteoporose. Ook uw bouw, etniciteit en familiegeschiedenis spelen mee in uw kans op het ontwikkelen van osteoporose. De factoren waar u wel invloed op heeft, al dan niet met wat hulp, zijn geslachtshormonen, anorexia nervosa, uw consumptie van calcium en vitamine D, uw medicatiegebruik, uw levensstijl, het al dan niet roken en uw consumptie van alcohol. Dit zijn slechts enkele dingen die van invloed zijn.