De Diagnose

Het vaststellen van reumatoïde artritis begint bij een ontmoeting tussen arts en patiënt. De arts zal de symptomen van de patiënt analyseren, de voorgeschiedenis doornemen en de gewrichten inspecteren voor deformatie en ontstekingen. Ook zal de arts andere delen van het lichaam onderzoeken naar ontstekingen, en de huid afspeuren naar reumatoïde nodules. Vaak worden er ook röntgenfoto gemaakt en bloedonderzoek gedaan. De diagnose hangt af van de verspreiding van de gewrichtsontstekingen, het symptomenpatroon en de uitslagen van de röntgenfoto’s en het bloedonderzoek.

Vaak zijn er meerdere consulten nodig om de diagnose met zekerheid te stellen. De verspreiding van de ontstoken gewrichten is van groot belang bij het stellen van de diagnose. Normaal gesproken is het zo dat bij reumatoïde artritis de kleine gewrichten van de polsen, voeten, knieën en handen gezwollen zijn op een symmetrische manier. Beide kanten van het lichaam zijn aangedaan. De diagnose van RA wordt lastiger wanneer er slechts een of twee gewrichten ontstoken zijn. De arts zal in dat geval andere onderzoeken doen om jicht of andere infecties uit te sluiten. Het vinden van reumatoïde nodules kan ook de diagnose impliceren.

Patiënten met reumatoïde artritis kunnen abnormale antilichamen hebben. Reumatoïde factor, een bloed antilichaam, wordt bij tachtig procent van de patiënten gevonden. Een ander antilichaam dat bekend staat als het Citrulline antilichaam kan worden teruggevonden bij vrijwel alle patiënten met RA. Een bloedonderzoek wat bekend staat als de bezinking wordt gebruikt als ruwe maatstaaf voor de ontsteking van gewrichten. C-reactieve eiwit is een ander bloedonderzoek, wat gebruikt wordt om te berekenen hoeveel ontsteking zich in het lichaam bevindt. De ANA, reumatoïde factor, C-reactieve eiwit en bezinking tests zijn niet beslissend als het gaat om het vaststellen van reumatoïde artritis aangezien de resultaten ook kunnen wijzen op andere onstekingen of systemische autoimmuun aandoeningen.

In een vroeg stadium van de ziekte zullen röntgenfoto’s van de gewrichten alleen maar ontstekingen van de zachte weefsels weergeven. De uitslagen kunnen zelfs normaal zijn. Wanneer de ziekte zich echter verder ontwikkelt, dan zullen er op röntgenfoto’s benige erosies te zien zijn, wat kenmerkend is voor reumatoïde artritis van de gewrichten. Deze kunnen nuttig zijn bij het vaststellen van de gevorderdheid van de ziekte en de schade aan de gewrichten.

Het maken van een botscan is een radioactieve testmethode waarbij de ontstoken gewrichten aan het licht komen. Arthrocentesis is een procedure waarbij de arts vocht wegneemt uit het gewricht door middel van een steriele naald en een spuit. Laboratoriumanalyse van het vocht kan vervolgens erg nuttig zijn bij het uitsluiten van andere vormen van artritis zoals jicht en infectie.

Share on Facebook

De ziekte van Alzheimer is bekend als een van de grootste oorzaken van geestelijke aftakeling bij senioren. Hoewel het misschien vreemd klinkt, is de ziekte van Alzheimer verantwoordelijk voor meer dan 0.1 miljoen sterfgevallen ieder jaar in de Verenigde Staten en is het op drie na de belangrijkste doosoorzaak na hartziekten, kanker en beroertes. Nadat de ziekte is vastgesteld, heeft de patiënt nog ongeveer 8 jaar te leven

De ziekte van Alzheimer komt hoofdzakelijk voor in twee soorten – sporadische en familiale. De symptomen van beide gevallen zijn enigszins vergelijkbaar. Het sporadische type loopt echter niet door in families, terwijl de familiaire vorm, zoals de naam al doet vermoeden, doorloopt in een familie. In de meerderheid van de gevallen zijn de symptomen van het sporadische type. Met inachtneming van de huidige trend is geraamd dat het aantal slachtoffers van de ziekte van Alzheimer in het jaar 2040 ruim 6 miljoen mensen zal betreffen.

De ziekte van Alzheimer manifesteert zich door de geleidelijke vernietiging van het zenuwweefsel. Dit leidt tot onduidelijke spraak, onwillekeurige bewegingen van armen en benen, en in sommige gevallen epileptische aanvallen. In het beginstadium van de ziekte van Alzheimer manifesteert het zich op het intellectuele domein, waardoor de slachtoffers een intense vorm van angst kunnen ervaren met betrekking tot de geestelijke achteruitgang van hun cognitieve capaciteiten.

Er wordt gesuggereerd dat bepaalde soorten hersencellen, de cholinerge hersencellen, die verantwoordelijk zijn voor het leerproces en het geheugen, beschadigd raken door een aantal factoren. Deze cellen geven acetylcholine af, dat verantwoordelijk is voor diverse hersenactiviteiten door het stimuleren van de naburige hersencellen. De ziekte van Alzheimer heeft een nadelig effect op dit systeem. Hoewel de oorzaak nog niet duidelijk is, is bekend dat mensen met een ernstige vorm van de ziekte van Alzheimer 80% van hun cholinerge hersencellen verliezen.

Lopende onderzoeken bevestigen dat de biochemische schade als gevolg van de ziekte van Alzheimer niet beperkt blijft tot schade aan de cholinerge cellen. De ziekte van Alzheimer heeft ook nadelige invloeden op andere onderdelen en zoals het noradrenerge systeem.

Share on Facebook

Als uw baby normaal spuugt, dan zal hij hier uiteindelijk overheen groeien. Het is normaal dat een baby tijdens de eerste maanden spuugt nadat het gevoed is. Meestal groeit het kind er binnen een jaar overheen. Als dit niet het geval is, of als uw kind achterblijft in groei en ontwikkeling, dan kan er sprake zijn van een groter reflux probleem.

Een aantal van de meest voorkomende symptomen van reflux bij baby’s zijn regelmatige ‘natte boertjes’ en het opgeven van vloeistoffen wat meestal gepaard gaat met deze boertjes. Andere symptomen waar u voor uit moet kijken zijn ademhalingsproblemen en moeilijkheden bij het slikken. Dit of veelvuldig overgeven, of het achterblijven in groei en ontwikkeling in vergelijking met andere kinderen kunnen betekenen dat het tijd wordt om met uw baby naar de arts te gaan.

Voor het vaststellen van reflux bij baby’s heeft de arts vaak meer informatie nodig dan wat de ouders observeren, er is een lichamelijk onderzoek nodig. In lichte gevallen is er meestal niet meer nodig dan dat. In gevallen waarbij de arts vermoed dat het ernstiger is, kan uw arts bepaalde onderzoeken aanvragen. Dit kunnen onderzoeken zijn als: endoscopie, toezicht houden op de zuurgraad in de slokdarm, en een aantal laboratorium onderzoeken. Deze zullen uw arts helpen bij het vaststellen van het soort reflux waar uw baby last van heeft.

Meestal is er niet meer nodig dan een paar levensstijl veranderingen. Er bestaat echter de kans dat uw baby behandeld moet worden. Meestal is een vrij verkrijgbaar middel genoeg, maar in sommige gevallen kan de arts een middel voorschrijven. Deze middelen zijn meestal om de maagzuurproductie te onderdrukken, en deze zijn over het algemeen erg effectief.

Share on Facebook

Symptomen van Epilepsie
Er is een verstoring in de elektrische activiteit in de hersenen wanneer een epileptische aanval plaatsvindt. De symptomen kunnen variëren, afhankelijk van de locatie van de elektrische verstoring in de hersenen. Als iemand een grand mal of tonisch clonische aanval krijgt, dan zal hij spiertrekkingen of rigiditeit van de spieren vertonen, neervallen op de grond, buiten bewustzijn raken of het uitschreeuwen.

Als het een complexe, partiële aanval is dan zal de patiënt er versuft of verward uitzien, en als u hem vragen zou stellen, dan zou hij geen antwoord kunnen geven omdat alles mistig is in zijn hoofd. Bij andere zijn de aanvallen bijna niet te merken, en mensen die op dat moment bij die persoon zijn hebben vaak ook niet door dat er een aanval gaande is.

In het geval van een petit mal aanval of absence, is het enige teken of symptoom dat de persoon in kwestie zal ervaren, een aantal seconden waarin alles blanco is, of het afwezig staren in het niets en het snel knipperen.

Symptomen van simpele partiële aanvallen
De meeste patiënten vertonen de stereotypische tekenen en symptomen. Een aantal van de motorische symptomen zijn het stokken van de vocalisatie en spraak, een asymmetrische houding van ledematen, het draaien van het hoofd en bewegingen van het oog naar dezelfde kant, en afwisselende spanning en ontspanning van bepaalde spiergroepen.

De sensorische symptomen zijn onder andere het licht in het hoofd zijn, duizeligheid, het waarnemen van onaangename geuren en smaken, het horen van sissende, brommende of zoemende geluiden, hallucinaties, illusies en het zien van flitsen licht of kleur. De autonomische symptomen zijn een snelle hartslag (tachycardie), zweten, verwijde pupillen, kippenvel, overgeven, misselijkheid, incontinentie, blozen en borborygmi.

Share on Facebook

Epilepsie Fonds
Er is een vrijwillige gezondheidsorganisatie, het Epilepsie Fonds, wat gewijd is aan het zorgen dat epilepsie patiënten aangenaam kunnen leven, en zorgen dat epilepsie patiënten een normaal en relatief gezond leven kunnen leiden.
De functie van het Epilepsie Fonds is het bieden van verschillende diensten aan epilepsie patiënten en hun familie, het voorlichten en adviseren van epileptici en hun te laten zien hoe zij een normaal leven kunnen leiden, wat ze wel en niet moeten doen, welke medicatie zij moeten nemen, welke diëten zij moeten volgen, met wie ze in geval van nood contact op moeten nemen,etc. Het fungeert ook als een soort steungroep, wat ook hard nodig is onder de epilepsie patiënten. Het is verbonden met de National Health Council en International Bureau for Epilepsy.

Het epilepsie fonds heeft verschillende kantoren en franchises verspreid over de hele wereld. Dit betekent dat het epilepsie fonds niet alleen een nationale organisatie is, maar dat het ook op wereldwijd, internationaal niveau functioneert. Iedere staat in de Verenigde Staten heeft bijvoorbeeld een afdeling van het Epilepsie Fonds, zoals de Epilepsy Foundation of California, Epilepsy Foundation of Texas, en Epilepsy Foundation of Minnesota etc.

Het epilepsie fonds streeft uiteraard naar een primair doel, wat er vooral op richt te zorgen dat epilepsie patiënten deel kunnen nemen aan alle normale mainstream activiteiten die gezonde mensen ook uitvoeren. Een ander aspect van het epilepsie fonds wat minder uitgelicht wordt is het sponsoren van onderzoek en ontwikkeling van medicijnen en curatieve technieken en preventieve maatregelen die de ziekte zouden kunnen genezen of het probleem uit zouden kunnen roeien. Ook wordt er gewerkt aan het brengen van verandering in bepaalde wetten en regels in het lang zodat epileptici dezelfde mogelijkheden hebben als ‘gewone’ burgers.

Share on Facebook

Een van de redenen waarom artsen het zo moeilijk vinden om een oorzaak te vinden achter een bepaald geval van epilepsie is omdat er sowieso al ontelbaar veel mogelijke oorzaken zijn in het algemeen, en er kunnen ook vele andere aandoeningen gekoppeld zijn aan een geval van epilepsie, zoals erfelijke factoren, de chemie van de hersenen, andere aandoeningen, omgevingsfactoren, prenatale verwondingen, verwondingen aan het hoofd, etc.

Oorzaken van epilepsie – De chemie van de hersenen
Wanneer er sprake is van een pathologische stoornis of een chemische onbalans van de hersenen wat het vermogen van de neuronen in de hersenen om elektrische impulsen door te geven aantast, dan kan dit leiden tot epilepsie.
De chemische stoffen in de hersenen worden neurotransmitters genoemd. Wanneer de overdracht van impulsen wordt vermeerderd door een teveel aan neurotransmitters, dan kan dit leiden tot epilepsie. Deze aandoening heet prikkelende neurotransmitter.

Het tegenovergestelde is ook mogelijk, wanneer de overdracht van prikkels juist wordt verminderd door een tekort aan neurotransmitters. Deze aandoening heet geremde neurotransmitter.

Erfelijke oorzaken van epilepsie
Genetische abnormaliteiten die het verwerken van natrium, kalium, calcium en andere zouten en chemicaliën in het lichaam beïnvloeden en subtiele veranderingen teweeg brengen, lopen vaak in bepaalde families. In deze families bestaat een genetische aanleg voor epilepsie.

Er is een extreem zware vorm van epilepsie wat bekend staat als de ziekte van LaFora, wat vrij veel voorkomt. Bij deze vorm van epilepsie is er sprake van een ontbrekend gen wat een grote rol speelt bij de afbraak van koolhydraten. Genetische aanleg of genetische opbouw is echter geen directe oorzaak achter epilepsie.

Andere aandoeningen en stoornissen
Het normaal functioneren van de hersenen kan in de weg worden gestaan door de ziekte van Alzheimer, alcoholisme en hersentumoren, die allemaal tot epilepsie kunnen leiden. Andere aandoeningen die tot epilepsie kunnen leiden zijn cerebrovasculaire aandoeningen zoals hartaanvallen, hartstilstand, beroerten en ander soortgelijke situaties waarbij de bloedtoevoer naar de hersenen wordt gehinderd.

Share on Facebook

Oorzaken van meningitis

Het type meningitis met een niet-besmettelijke oorzaak, wordt ook wel steriele meningitis genoemd, vanwege de geïsoleerde aanwezigheid van micro-organismen in het hersenvocht. Meningitis kan worden veroorzaakt door schimmels, virussen en bacteriën. Als artsen proberen een behandeling voor meningitis te starten, dan is het van belang dat zij eerst de juiste oorzaak van de infectie isoleren en identificeren. Virale meningitis komt vaker voor dan bacteriële meningitis, maar bacteriële meningitis is dodelijker en kan ernstige handicap teweeg brengen door hersenbeschadiging bij een op de zeven overlevenden.

Oorzaken van bacteriële meningitis

Streptokokkus pneumoniae of neisseria meningitides is geidentificeerd als een van de grootste risicofactoren aangaande deze levensgevaarlijke ziekte – bacteriële meningitis- en het is bevestigd door de miljoenen oorontstekingen die elk jaar voorkomen.

In het geval van pasgeborenen, die besmet raken met meningitis na de geboorte of tijdens de geboorte, Wordt bacteriële meningitis veroorzaakt door listeria monocytogenes, en soms streptokokken B. Volwassenen kunnen echter ook bacteriële meningitis oplopen door listeria monocytogenes, niet alleen baby’s. Iemand die gedurende lange tijd ziek is geweest met een andere ziekte, kan meningitis oplopen door de bacteriën gerelateerd aan deze ziekte. Dit gebeurt echter zelden.

Oorzaken van virale meningitis

Virale meningitis, wat vaker voorkomt dan de bacteriële vorm, wordt meestal veroorzaakt door enterovirussen. Dit type virus bevindt zich meestal in de darmen zonder problemen te veroorzaken. Het kan echter voorkomen, tijdens de verspreiding van de ziekte (meningitis is besmettelijk) via besmette voorwerpen, water en voedsel van de een op de andere persoon, dat het virus zich verspreidt en meningitis veroorzaakt. De bof en het HIV virus kunnen ook meningitis veroorzaken.

Andere oorzaken van meningitis

Soms kunnen hersenchirurgie, verwondingen aan het gezicht of de schedel, en complicaties van een andere ziekte ook meningitis veroorzaken.

Share on Facebook

Bij elkaar genomen zijn de meest gerapporteerde symptomen een algehele malaise, vermoeidheid en lethargie, sufheid, mentale verwarring, overgeven, misselijkheid, overgevoeligheid voor licht, een stijve nek wat vaak samengaat met koorts, en in veel gevallen kloppende hoofdpijn.

Bij bacteriële meningitis zullen de symptomen zich echter op rap tempo manifesteren, en plotseling tevoorschijn komen. Als een patiënt besmet raakt met virale meningitis na bijvoorbeeld de bof te hebben gehad, dan zullen de symptomen zich meestal na een paar dagen, maar soms zelfs pas na een aantal weken manifesteren.

Het zwellen van de hersenen is een van de negatieve gevolgen van meningitis wat kan leiden tot handicap, en in sommige gevallen coma of zelfs de dood. Een kind die virale of bacteriële meningitis heeft, zal in de eerste instantie last hebben van een loopneus, verkoudheid, veelvuldig overgeven en vaak ook diaree. De symptomen van een ontwikkelende infectie zullen zich meestal pas na een paar dagen gaan uiten.

De meest gebruikelijke symptomen zijn toevallen, huiduitslag, een stijve nek, overgevoeligheid voor licht, hoofdpijn, prikkelbaarheid, verminderd bewustzijn of lethargie in combinatie met koorts. In het geval van baby’s die lijden aan meningitis, zullen de symptomen er wel of niet zijn, het kind laat zich niet gemakkelijk troosten en als het kind wordt gewiegd of opgepakt, dan zal het hier niet blij mee zijn.

Naast deze symptomen van meningitis bij baby’s zijn er ook een aantal zichtbare symptomen, waaronder uitpuilende fontanellen (het voorste of bovenste gedeelte van de schedel wat nog zacht is), schril huilen, zwak zuigreflex, slecht voeden, koorts of juist een lagere lichaamstemperatuur dan normaal, stijfheid van de nek en geelzucht wat de huid een gelige tint zal geven.

Share on Facebook

Kinderen en baby’s, vooral baby’s jonger dan zes maanden uit, lopen het hoogste risico op het oplopenvan deze infectie. Normaal gesproken is het een zeer ernstige infectie bij kinderen van jonger dan een jaar, en de zware hoestaanvallen die het kind paars of rood kunnen doen aanlopen, kunnen bij kinderen van zes maanden of jonger zelfs fataal aflopen. Bij deze leeftijdsgroep is het sterftecijfer het hoogst.

De pertussis bacterie kan allerlei complicaties veroorzaken zoals hersenbeschadiging, convulsies, hoge koortsen een blauwige kleur van de huid. Het kan zelfs leiden tot de dood als de waarschuwingssignalen genegeerd worden en er niet op tijd medische hulp wordt ingeschakeld.

Kinkhoest kan bij kinderen van deze risicogroep permanente gevolgen hebben, zoals chronische ziekte, leerachterstand, mentale achterstand en aanhoudende toevallen. Er is nog geen medicijn wat kinkhoest kan genezen. Artsen schrijven echter antibiotica voor om te voorkomen dat de infectie zich verder uitbreidt, en om secundaire infecties te behandelen of voorkomen zoals oorontsteking, bronchitis en longontsteking. Sterfgevallen bij kinkhoest zijn meestal te wijten aan deze secundaire infecties.

Als een geval zich ontwikkeld tot een zeer ernstig geval, dan zal het kind opgenomen moeten worden in het ziekenhuis. Het kind zal dan misschien gehydrateerd moeten worden, extra gevoed worden, en constant in de gaten gehouden worden met eventuele respiratoire ondersteuning. Het is in het beginstadium moeilijk om kinkhoest te onderscheiden van griep of verkoudheid.

Statistieken

In de verenigde staten werden in 1934 265000 gevallen van kinkhoest gerapporteerd. Er vielen ongeveer 8000 slachtoffers. Niet alleen in de verenigde staten maar over de hele wereld was kinkhoest in de vroege jaren van de twintigste eeuw een dodelijke ziekte die veel in epidemieën voorkwam. Het is nog altijd moeilijk om in derde wereld landen deze ziekte onder controle te houden. Tegenwoordig hebben deze landen echter een sterke verbetering gezien in de situatie dankzij een goede immunisering en vaccinatie programma.

Share on Facebook

Om zo inspannend te moeten hoesten kan erg vervelend zijn voor een kind, vooral als het kind jongen dan een jaar is en het kind vaak paars of rood aanloopt van pure uitputting, en na afloop ook nog eens moet overgeven.

Deze periode kan van 6 tot 12 weken aanhouden, en het wordt veroorzaakt door de bacterie Bordetella pertussis. Omdat de bacterie via direct contact wordt overgedragen, kunnen kinderen die nog niet geïmmuniseerd zijn, gemakkelijk besmet raken. Het is zinloos om uw kind zo veel uitputting, ongemak en pijn te laten lijden als preventie ook mogelijk is.

Kinkhoest Vaccin

Er zijn vaccins beschikbaar tegen kinkhoest, die deze ziekte voorkomen. Er zijn ook regelmatige immunisering programma’s. Het is van groot belang dat u gebruik maakt van deze programma’s om te zorgen dat uw kind wordt geïmmuniseerd. Hoe vroeger het vaccin wordt toegediend, hoe beter. Baby’s en kinderen lopen immers het grootste risico. In een ideaal geval krijgen kinderen hun eerste dosis van het vaccin nog voordat ze hun eerste levensjaar hebben bereikt. Meestal gebeurt het tussen een leeftijd van 1 en 6 maanden.

Hoeveel doseringen van het vaccin zijn er nodig

Vijf doseringen van het vaccin zijn genoeg. Beginnende bij zes maanden wordt er tot op het zesde levensjaar van het kind ieder jaar een vaccin toegediend.

Hoe heet het vaccin en hoe effectief is het

De arts zal ofwel een DTP (difterie, tetanus, pertussis) vaccinatie toedienen, dan wel een vaccin dat exclusief voor pertussis is bedoeld. De vaccinatie biedt echter geen 100% bescherming, aangezien volwassenen en adolescenten ook risico lopen. Dit komt doordat het vaccin na ongeveer vijf jaar uitgewerkt is.

Share on Facebook