ADHD is een neurologische stoornis waarbij de persoon die eraan lijdt, te veel aandacht opeist, of juist het tegenovergestelde. Dit komt vooral voor bij kinderen, en waarneembare gedragseigenschappen manifesteren zich. Een veel voorkomend symptoom is hyperactiviteit. Een voorbeeld hiervan is het te veel praten.

Het is een algemeen bekend feit dat kinderen vaak onrustig en praatgraag zijn, ze zijn immers erg nieuwsgierig. Er zijn echter gevallen waarbij het overdadig praten van het kind ver buiten de grenzen gaan van wat normaal wordt geacht. Dit omvat ook het uitflappen van woorden of uitspraken die mensen normaal gesproken niet zouden zeggen vanwege schaamte of normale sociale normen. Mensen met ADHD lijken niet na te denken voordat zij iets zeggen.

ADHD wordt ook gekenmerkt door onrustigheid. Kinderen met ADHD zitten vaak te friemelen en zij zullen met alles wat zij maar zien willen spelen. Ook hebben zij een korte aandachtsspanne. Dit betekent ook dat zij zich snel vervelen. Over het algemeen zullen kinderen met deze stoornis geen verveeldheid laten zien wanneer zij iets doen wat zij leuk vinden. Ze zullen echter snel wat er gebeurt verwaarlozen als zij het niet leuk vinden, in het bijzonder wanneer het gaat om een nieuwe vaardigheid of iets anders nieuws waar zij geen interesse in hebben. Er is een fijne lijn dat normaal gedrag van ADHD onderscheidt. Het is dan ook altijd noodzakelijk een consult aan te gaan met een deskundige die het kind op de juiste wijze medisch kan beoordelen.

Wat is dan de oorzaak van ADHD? Onderzoek wijst uit dat het vooral in de genen ligt. Dit neemt echter niet de mogelijkheid weg dat omgevingsfactoren ook van invloed kunnen zijn. Er zijn gevallen bekend waarbij ADHD wordt veroorzaakt door trauma, of door andere geestelijke stoornissen zoals het syndroom van Tourettes. Volgens veel onderzoeken brengen roken en alcoholconsumptie tijdens de zwangerschap een hogere kans met zich mee dat het kind ADHD ontwikkeld, naast andere fysieke en mentale complicaties. Roken en drinken wordt, als altijd, afgeraden voor zwangere vrouwen.

Loodvergiftiging is ook een van de oorzaken waar op dit moment onderzoek naar wordt gedaan wat ADHD betreft. Hoge concentraties lood kunnen ADHD veroorzaken, en deze stof wordt vooral gevonden in producten als verf.

Naast erfelijke factoren is hersenbeschadiging ook een oorzaak van ADHD bij kinderen. Dit komt doordat sommige soorten hersenletsel beschadigingen omvatten in delen van het brein waar de impulscontrole wordt geregeld. Als dit deel van de hersenen niet goed of juist functioneert, dan kan dit logischerwijs ADHD tot gevolg hebben.

Hyperactiviteit wordt omschreven als het altijd energiek zijn. Bij kinderen met ADHD zal men opmerken dat zij veel rondrennen. Ze zijn erg bewegelijk en het is moeilijk hen stil te laten zitten. Kinderen met ADHD zullen vaak alles wat zij tegenkomen willen aanraken en ermee willen spelen. Impulsiviteit wordt echter gekenmerkt door het niet goed kunnen denken alvorens iets te doen.

Dit betekent dat het gedrag van het kind geen grenzen kent. Dit wordt vaak waargenomen bij mensen die bijvoorbeeld opmerkingen laten vallen zonder er eerst bij na te denken hoe deze opmerkingen bij een ander zullen vallen. Ook wordt er qua impulsief gedrag vaak gedrag waargenomen als bijvoorbeeld het zonder moeite afpakken van spullen van andere kinderen. Ze zullen zelfs misschien andere kinderen slaan wanneer zij ontzet zijn.

Onoplettendheid, aan de andere kant, wordt omgeschreven of gekenmerkt als gedrag waarbij het kind zich gemakkelijk verveelt. Dit gebeurt meestal wanneer het kind iets nieuws moet leren. Het kind heeft geen moeite op te letten wanneer het iets is wat hem interesseert of wat hij echt leuk vindt.

Behandeling van ADHD is mogelijk aan de hand van medicatie en therapie. Met begrip en steun van anderen om het kind heen kan ADHD sterk verbeteren. Keer op keer zijn er onderzoeken uitgevoerd waarin werd gezocht naar nieuwe manieren om ADHD te behandelen, en om te beoordelen of deze methoden effectief zijn voor alle leeftijden.

Een veel gebruikte behandeling voor jonge kinderen is medicatie. Voor het toedienen van medicatie is het echter van groot belang te weten of het kind niet allergisch is voor deze middelen, aangezien het in dat geval alleen maar meer schade aan kan richten. Het dient nauw in de gaten te worden gehouden hoe het kind reageert op de medicatie, en het gebruik ervan dient onmiddellijk te worden gestaakt wanneer het erop lijdt dat het lichaam slecht reageert op de medicatie.

Stimulerende middelen staan bekend als de beste medicijnen voor het behandelen van ADHD. Niet alle middelen zijn echter geschikt voor alle leeftijden. Deze medicijnen mogen nooit ingenomen worden zonder voorschrift van een arts. In de meeste gevallen wordt ampethamine voorgeschreven bij kinderen van boven de drie jaar. Voor kinderen ouder dan zes wordt methylphenidaat voorgeschreven.

Onlangs heeft de FDA (Food &Drug Comission) een middel voor ADHD goedgekeurd dat niet valt onder de categorie van de stimulerende middelen. Dit middel richt zich op de neurotransmitters in de hersenen en vermindert de symptomen van ADHD. Niet alle voorgeschreven middelen zullen alle gebruikers op dezelfde manier tevreden stellen met de resultaten. Het is bekend dat sommige mensen een andere reactie vertonen op verschillende medicijnen. Sommige medicijnen werken beter bij de een dan bij de ander, dit verschilt per individu. Soms zullen mensen ook andere doseringen nodig hebben voor de behandeling van hun ADHD.

Conclusie, medicatieve behandeling is alleen mogelijk wanneer de diagnose gesteld is. De behandeling van ADHD dient nooit in de handen te worden gelegd van een ongetraind persoon. Deze medicijnen kunnen immers grote problemen veroorzaken in het leven van de patiënt wanneer deze niet juist worden voorgeschreven en gebruikt.

Kinderen met ADHD vinden het moeilijk hun aandacht te vestigen op 1 activiteit voor een bepaalde tijd, of het nu een uur is, of enkele minuten. Zij worstelen dan ook met de hele school setting. Sterker nog, ADHD kan op school des te makkelijker herkend worden omdat het gedrag van ADHD kinderen in het klaslokaal sterk afwijken van het gedrag van andere kinderen zonder ADHD.

De schoolsetting kan erg moeilijk zijn voor kinderen met ADHD. Zij hebben vaak moeite met het uitvoeren en afmaken van hun taken en huiswerk. Doordat zij zo veel onrustige energie hebben zullen zij het ook moeilijk vinden om aan hun bureau te blijven zitten en zich te gedragen zodat zij de klas niet zullen verstoren.

Omdat het gedrag van ADHD kinderen in de klas vaak roekeloos en hyperactief is, spreekt het voor zich dat zij opmerkingen kunnen plaatsen die niet op hun plaats zijn of simpelweg beledigend kunnen zijn voor anderen, afhankelijk van de situatie. Hierdoor komen zij vaak in de problemen en zullen zij ontzettend veel moeite in hun opleiding moeten steken. Naar schatting hebben zo’n 5% van schoolgaande kinderen last van ADHD symptomen.

Ouders van kinderen met ADHD voelen zich vaak erg naar en schuldig wanneer zij te horen krijgen dat hun kind deze aandoening heeft. Sommigen hebben het gevoel dat zij het hebben veroorzaakt, en geven zichzelf de schuld van het onjuist opvoeden van het kind. Deskundigen ontkennen echter dat ADHD veroorzaakt wordt door opvoeding, en houden zich strikt vast aan de bevinding dat ADHD veroorzaakt wordt door biologische factoren.

Ouders die zich zorgen maken over het gedrag van hun kind moeten niet schromen advies te vragen aan een arts. Ze moeten er echter niet zomaar vanuit gaan dat hun kind ADHD heeft omdat hij zich niet goed op zijn school kan richten. In elk geval niet zonder een diagnose van een arts. Kinderen dienen in een dergelijk geval onderzocht te worden, en andere mogelijke gezondheidsklachten dienen hierbij te worden uitgesloten.

ADHD gedrag in het klaslokaal, zoals gebrek aan concentratie, felheid en hyperactiviteit kunnen ook veroorzaakt worden door andere behandelbare gezondheidsproblemen. Medische toestanden die dergelijk gedrag kunnen veroorzaken zijn bijvoorbeeld dyslexie, schildklier aandoeningen of zelfs ernstige oorontstekingen.

Het vaststellen van ADHD omvat een aantal test die uitgevoerd dienen te worden door een arts. Het genezen van de aandoening is tot op heden nog niet mogelijk, maar er zijn wel behandelingen die kunnen helpen bij het in de hand houden en het minimaliseren van de symptomen. Ouders van kinderen die lijden aan deze stoornis moeten ervan bewust zijn dat wanneer de stoornis is vastgesteld, het kind een behandeling met voorgeschreven medicatie moet ondergaan, maar dat er ook een aantal natuurlijk remedies mogelijk zijn.

Wanneer deze stoornis bij een kind wordt vastgesteld, is een goede communicatie met de dienstdoende arts van groot belang. Leer meer over deze stoornis. Wees niet bang vragen te stellen, zeker over natuurlijke remedies die u kunt gebruiken voor het verminderen van de symptomen. Vraag of u veranderingen in het dieet van uw kind kunt maken om de ernst van de symptomen te verlichten.

Laten we eerst eens analyseren of deze beweringen enige waarheid bevatten. Om te kunnen herkennen of de bijwerkingen van ADHD medicijnen erger zijn dan de ADHD symptomen, moeten we eerst de verschillende symptomen en bijwerkingen leren onderscheiden door ze allemaal te bestuderen.

Eerst bestuderen wij de symptomen van ADHD. Deze kunnen omvatten:

Hyperactiviteit

Iemand met ADHD kan iets snel beu zijn en agressief worden.

Kan niet aandachtig luisteren

Heeft de gewoonte gesprekken te onderbreken

Heeft weinig aandacht voor detail

De symptomen van ADHD kunnen het doen lijken of kinderen die eraan lijden tegendraads, hyperactief en beledigend zijn. Het hangt echter wel af van de ernst van de situatie. Ieder kind met ADHD zal verschillende reacties vertonen. Er zijn kinderen die alleen maar last hebben van een klein aandachtsprobleem, terwijl andere kinderen vaak agressief kunnen zijn of storend gedrag vertonen.

Dat zijn de meest bekende ADHD symptomen. Dit zijn de meest voorkomende bijwerkingen van ADHD medicatie:

Slecht slapen of insomnia

Gewichtsverlies

Maagklachten

Stemmingswisselingen

Hoofdpijn

Een bijwerking dat de symptomen van ADHD juist kan verergeren zijn de stemmingswisselingen. Het gedrag van een kind met ADHD kan veranderen en erger worden. Sommige medicijnen kunnen tot gevolg hebben dat een kind nog meer storend gedrag gaat vertonen dan voordat de medicijnen werden gebruikt. Dit gebeurt wanneer de medicijnen hun werking beginnen te verliezen. Het effect van het uitwerken van de medicatie kan vaak een nare reactie in het lichaam oproepen. Als u zich zorgen maakt dat uw kind op de langere termijn geen baat zal hebben bij ADHD medicatie, wees dan gerust. Aan het gebruik van ADHD medicatie hangen meer voordelen dan nadelen. Er bestaat slechts een kleine mogelijkheid dat uw kind te kampen krijgt met vervelende bijwerkingen.

Alle ADHD medicijnen in acht genomen, is het mogelijk dat zich bij een persoon tenminste één bijwerking zal voordoen. In de meeste gevallen is dit echter mild en van korte duur. Al zijn het vaak lichte bijwerkingen, soms kunnen ze voor zowel ouder als kind te veel worden. Medicijnen die de toestand van het kind verslechteren hebben als gevolg dat ouders zich vaak hopeloos en verslagen voelen. Veranderende stemmingen zijn niet het enige waar men zich zorgen over hoeft te maken. Gebrek aan slaap kunnen veroorzaken dat het kind zich overdag nog slechter kan focussen op details en opdrachten. Evenals bij mensen zonder ADHD kan gebrek aan slaap ook prikkelbaarheid en hoofdpijn tot gevolg hebben.

ADHD medicijnen helpen tot op zekere hoogte bij het in de hand houden van de symptomen. Ze kunnen echter resulteren in bijwerkingen die nog erger zijn dan de symptomen van de ziekte. In dergelijke gevallen zijn andere behandelmogelijkheden kruidengeneesmiddelen en gedragstherapie. Overleg altijd eerst met een arts voordat u overgaat op een andere behandeling, of als u gebruik van bepaalde medicatie wilt stopzetten. Het is belangrijk dat u begeleidt wordt door een professional, zeker wanneer het aankomt op de gezondheid van uw kind.

Kinderen hebben begeleiding en bescherming van hun ouders, maar volwassenen zijn zelfstandig, en zij worden geacht zichzelf te beschermen en een behandeling te zoeken om met hun ziekte om te gaan, en de symptomen onder controle te houden. Wel is het zo dat ouders meer blootgesteld worden aan afleiding, zoals massa media en meer mensen om hun heen.

Kinderen komen afleidingen tegen in televisie, radio en enkele billboards, verder kunnen hun ouders deze blootstelling reguleren. Volwassenen gaan meer de deur uit en zien meer mensen. Naast de afleidingen die TV en radio met zich meebrengen, worden zij ook blootgesteld aan de vele advertenties in kranten en op billboards terwijl zij zich proberen aan hun werk te onderwerpen.

Volwassen ADHD is niet echt anders dan ADHD bij kinderen. Het is ook voor volwassenen moeilijk hun aandacht voor langere tijd te richten op bepaalde gevallen of taken, vergeleken bij mensen die niet te lijden hebben onder deze ziekte. Ook zijn zij gemakkelijk afgeleid. Nog meer zelfs omdat zij simpelweg aan meer factoren blootgesteld worden die afleiding kunnen veroorzaken. Inderdaad, volwassen ADHD heeft dezelfde symptomen als ADHD bij kinderen. Hoe kunnen volwassenen die te kampen hebben met deze aandoening ermee omgaan? Hier zijn enkele tips:

Minimaliseer afleiding

Als u last heeft van volwassen ADHD, dan is het belangrijk de hoeveelheid afleiding waaraan u blootgesteld wordt te beperken. U kunt bijvoorbeeld tijdens het werk afgeleid worden door een afgaande telefoon, of contactpersonen die in en uit loggen van uw instant messenger lijst. Tel hierbij uw e-mail op, en uw mobiele telefoon die misschien een nieuw sms bericht aangeeft van uw vrienden, vriendinnen of uw oppas. Al deze afleidingen dienen te worden geëlimineerd terwijl u werkt. Het is daarom verstandig de stekker uit uw telefoon te trekken, u uit te loggen van uw instant messenger, en uw telefoon uit of op stil te zetten. Als u bang bent dat u belangrijke telefoontjes en berichten zult missen, maak je geen zorgen. Maak eerst uw werk af, en dan kunt u tijd inplannen om uw berichten na te kijken en telefoontjes te beantwoorden. Als u wilt dan kunt u voicemail instellen op uw telefoon, maar zorg wel dat het stil is. Wanneer u tijd heeft om uw telefoontjes en berichten te controleren, dan kunt u simpelweg uw bellers terugbellen en erachter komen wat zij te zeggen hebben.

En als je een eigen kantoor hebt, hang dan een bordje op uw deur.

Dit is vooral handig voor mensen die thuis werken en thuis een kantoor hebben. Hang geen bordje op waar alleen “Niet Storen” op staat, aangezien sommige mensen hier simpelweg om lachen en u zullen storen bij iedere mogelijkheid die ze maar kunnen vinden. Zorg dat het bericht kort is, maar gemakkelijk te begrijpen. Zet in het bericht dat men u tussen bepaalde uren niet mag storen, en dat zij later mogen terugkomen. Leg uit waarom u niet gestoord wilt worden.

Maak een dag- en weekschema

Als u volwassen ADHD heeft, dan wordt het moeilijk om niet van hot naar her te vliegen om iets anders te gaan doen wat u net heeft bedacht. Om dit te voorkomen kunt u tijd inplannen voor alle taken die u nog moet doen. Dit verkleint de kans dat u vanuit impulsen reageert en opeens uw bureau aan het schoonmaken bent in plaats van het afmaken van een belangrijk verslag. Uw schema zal u eraan herinneren dat u belangrijkere taken te doen heeft, en dat u later op de dag, of die week, tijd heeft ingepland om de taak uit te voeren die u net heeft bedacht.

Maak gebruik van alerts om u aan de tijd te herinneren.

Er zijn verschillende soorten software die u van het Internet kunt downloaden dat hulp kan bieden aan mensen met ADHD. U kunt een ‘time manager’ downloaden, of u kunt simpelweg een wekker instellen die u helpt herinneren aan uw schema. Dit kan u ook bewust helpen maken van uw werktempo. Het indelen van uw tijd en het onder controle houden van uw impulsen is mogelijk en vergt veel geduld en toewijding, maar u zult eraan wennen en na verloop van tijd lijkt het bijna vanzelf te gaan.

Conventionele en zelfs alternatieve geneeswijzen proberen het gebruik van kalmeringsmiddelen zo veel mogelijk te vermijden. Verslaving komt vaak voor onder mensen die lijden aan insomnia aangezien deze middelen op kunstmatige wijze slaap opwekken, waarbij de patiënt zelf niets hoeft te doen – zoals minder roken of alcohol nuttigen.

De middelen veroorzaken gewenning waardoor zij vaak niet meer goed werken naar mate het middel langer wordt gebruikt. Artsen zijn daarom erg voorzichtig in het voorschijven van slaapmiddelen, en zij zullen proberen de dosering zo laag mogelijk te houden.

De middelen die meestal worden voorgeschreven zijn benzodiazepinen, non-benzodiazepinen en antidepressiva. Benzodiazepinen zijn oorspronkelijk bedoeld als behandeling voor angst. Dit middel wordt het vaakst voorgeschreven, en het beïnvloedt de chemie in de hersenen door de prikkelbaarheid van de neuronen te beperken. Dit middel kan beter niet ingenomen worden in combinatie met alcohol. Bijwerkingen van deze middelen zijn onder andere sufheid, geheugenverlies, moeite met de ademhaling en vreemd gedrag.

Non-benzodiazepinen hebben minder bijwerkingen dan de meeste insomnia medicijnen, en al zijn de mogelijke bijwerkingen misselijkheid, hoofdpijn, duizeligheid en prikkelbaarheid, deze middelen zijn over het algemeen minder riskant. Zaleplon kan midden in de nacht worden ingenomen, en het werkt snel en kort. Als de patiënt vroeg op moet staan, dan kan hij beter Zolpidem gebruiken, wat ingenomen dient te worden zo gauw hij naar bed gaat, aangezien het effect langer aanhoudt dan bij andere middelen. Als er problemen zijn bij het opstaan, of als er sprake is van depressie dat gerelateerd is aan de insomnia, dan kan de patiënt antidepressiva voorgeschreven krijgen.

De combinatie van deze middelen blijkt erg effectief in gevallen waarbij iemand last heeft van zowel insomnia als depressie. Gestructureerde psychotherapie in combinatie met bepaalde nieuwe antidepressiva zijn bedoeld om patiënten te helpen die last hebben van zowel insomnia als depressie. Onderzoekers werken hard aan de ontwikkeling van nieuwe antidepressiva voor betere slaap aangezien deze minder bijwerkingen hebben, maar toch erg goed zouden kunnen helpen bij insomnia.

De bacterie die deze ziekte veroorzaakt kan alleen overgebracht worden naar de bloedbaan van een mens als de persoon wordt gebeten door een geïnfecteerde hertenteek, wat normaal gesproken voorkomt op knaagdieren, herten en andere wilde dieren.
Het is mogelijk volledig te herstellen van de ziekte van Lyme als deze in een vroeg stadium wordt vastgesteld en een juiste behandeling wordt toegediend met antibiotica om de bacteriën uit het lichaam te elimineren. Lyme wordt echter meestal pas in een later stadium vastgesteld, waarbij niet alleen intensieve behandeling nodig is, maar wat ook vele gecompliceerde problemen met zich meebrengt waarbij psychiatrische hulp noodzakelijk is.

Lyme en Neuropsychiatrie
Lyme is een zeer complexe ziekte. Het is vaak erg moeilijk vast te stellen. De bacterie die de ziekte veroorzaakt kan zelfs de gebruikelijke bloed en urine onderzoeken ontglippen die in het lab gedaan worden. Hierdoor kan de bacterie zich gemakkelijk door het lichaam van de patiënt verspreiden. Niet alleen de vitale organen worden aangetast, het tast ook het zenuwstelsel en de hersenen aan, wat kan leiden tot geheugenverlies, plotselinge veranderingen in gedrag en stemming, visuele hallucinaties, suïcidale neigingen en warrigheid.

Door het effect wat het heeft op het zenuwstelsel kan de ziekte van lyme allerlei neurologische problemen veroorzaken. Het kan ook leiden tot verlamming, cognitieve symptomen, ontsteking van de hersenen, hormonale schommelingen en vele andere problemen die verband houden met de zintuigen. De gedachteprocessen en de executieve functies kunnen ook belemmerd worden door de negatieve effecten van de ziekte op het zenuwstelsel. Agnosie kan zich ook voordoen, wat betekent dat de patiënt het vermogen tot herkennen kwijtraakt en soms zijn eigen spullen niet meer herkent.

Het is normaal dat een persoon zich van tijd tot tijd emotioneel belast voelt. Wanneer dit probleem echter niet lijkt te verdwijnen, dan zou depressie de achterliggende oorzaak kunnen wezen. Hoe dan ook, u hoeft zich niet lang druk te maken, want met de juiste behandeling en begeleiding kan het probleem goed aangepakt worden. Het probleem valt echter niet te verhelpen als u niet weet op welke signalen u moet letten. Symptomen van depressie kunnen over het algemeen variëren afhankelijk van leeftijd en geslacht van de persoon, maar de meest vaak voorkomende symptomen omvatten abrupte gewichtsverlies/toename, insomnia of juist teveel slapen, en zo zijn er nog veel meer.

Er is een groot verschil tussen het simpelweg ‘down voelen’ en een klinische depressie. Klinische depressie is een serieus probleem dat medische interventie vereist omdat het kan leiden tot ernstige situaties. De persoon kan suïcidaal gedrag ontwikkelen doordat hij/zij zich hopeloos voelt in het ontsnappen aan het gevoel van ongeluk en wanhoop. Aan de andere kant zijn er mensen die lijden aan depressie die zich helemaal niet verdrietig voelen, zij voelen zich bijvoorbeeld alleen heel erg leeg.

Symptomen van depressie bij tieners omvatten onder andere prikkelbaarheid, ze zijn vaak tegendraads, chagrijnig en kunnen soms erg gemakkelijk uit hun slof schieten. Ouders kunnen misschien af weten van de situatie van het kind als deze vaak klaagt over onverklaarbare pijntjes en kwaaltjes. Voor volwassenen omvatten de symptomen onder andere extreem verdriet, verlies van zelfstandigheid en gezondheidsproblemen. Houd echter in gedachte dat depressie niet ‘hoort bij het ouder worden’, en dat u het probleem dus niet lichtelijk op moet vatten. Zoek zo snel mogelijk professionele hulp.

Vandaag de dag staat depressie genoteerd als een van de meest voorkomende psychische problemen.Elk jaar zijn er naar schatting 17 miljoen Amerikaanse volwassenen die een depressieve episode doormaken. Hoe wel het niet zoals bij andere ziekten leven of dood betreft, is het moeilijk het menselijke lijden in te schatten daar het wel degelijk het normaal functioneren van de persoon belemmert. Vaak lijdt het tot problemen op het werk, sociaal en persoonlijk gebied, en het legt bovenal druk op familierelaties. Zij moeten dan ook voorzien worden van de juiste informatie over depressie om degene die eraan lijdt beter te kunnen begrijpen.

Iedereen kan vast komen te zitten in de val van de depressie. Het kan iedereen treffen, ongeacht de leeftijd. Het is echter niet nodig hier heel erg over te tobben, gezien het feit dat depressie, wanneer het eenmaal vastgesteld is, effectief te behandelen is. Helaas wordt depressie vaak over het hoofd gezien doordat veel mensen het beschouwen als normale stemmingsschommelingen. Ook kunnen veel van de symptomen van depressie fysieke aandoeningen nabootsen, zoals slaapgebrek en stoornissen van de eetlust. Het is belangrijk om normale gebeurtenissen te kunnen onderscheiden van een echte depressie, omdat het herkennen ervan de eerste stap is in het behandelen.

Het is van groot belang dat deze mensen goede informatie krijgen over depressie, zodat zij weten wanneer zij medisch advies moeten zoeken. Houd ook in gedachte dat depressie niet simpelweg een gewoon emotioneel probleempje is dat aan de kant kan worden geschoven. Het kan namelijk bij verergering van de klachten leiden tot suïcidaal gedrag, wat zeer gevaarlijk is. Ook kunnen de mensen in de omgeving van degene die depressief is, overbelast worden wanneer de aandoening onbehandeld blijft.

Ten eerste moet duidelijk worden gesteld dat niet iedereen die rustloos en hyperactief is, Attention Deficit Hyperactivity Disorder heeft. Het is volkomen normaal dat bepaalde mensen simpelweg praatgraag en hyperactief zijn omdat zij veel energie hebben. Het is normaal dat sommigen een korte aandachtsboog hebben, gemakkelijk verveeld raken en vergeetachtig worden.

Dit is zeker het geval wanneer het gaat om verantwoordelijkheid, mensen lijken altijd wel te vergeten verantwoordelijkheid te nemen. Veel mensen zijn ook zo gepreoccupeerd dat zij snel dingen vergeten. Of het kan simpelweg zo zijn dat iemand erg geniet van een bepaalde gebeurtenis, en daardoor gedrag gaat vertonen dat sterk lijkt op het gedrag dat iemand met ADHD vertoont.

Hoe wordt dan vastgesteld bij een kind of volwassene dat er sprake is van ADHD? Er zijn verschillende factoren die in acht moeten worden genomen. Er is gesteld dat ADHD voort kan blijven bestaan vanuit de jeugd naar volwassenheid. Ondanks het feit dat de definitie van ADHD simpel is, is het nog steeds erg ingewikkeld om de aandoening daadwerkelijk vast te stellen. Er zijn vele factoren waar rekening mee gehouden moet worden.

De algemene omschrijving of diagnose houdt in dat iemand die abnormaal aandacht gerichte gedrag vertoont dat niet bij zijn leeftijd past, degene de diagnose ADHD kan krijgen. Houd echter in uw achterhoofd dat er specifieke richtlijnen zijn waar aan voldaan moet worden voordat iemand deze diagnose krijgt. Het is niet veilig om er vanuit te gaan dat iemand in het hokje ADHD wordt geplaatst allen omdat hij twee of drie symptomen vertoont.

De indicatoren of symptomen in het gedrag zouden al zichtbaar moeten zijn voordat het kind zeven jaar is. Ook moet het duidelijk zijn dat de manifestatie van de ADHD symptomen een zekere sociale disfunctie veroorzaken voor het kind. Dit houdt in dat normale activiteiten zichtbaar belemmerd worden, niet alleen in 1 setting, maar op z’n minst twee settings zoals thuis, op school of in de omgeving.

Ook zijn er een aantal belangrijke vragen die gesteld moeten worden voordat bepaald word of iemand daadwerkelijk ADHD heft. Het is van belang dat deze vragen gesteld worden nog voordat de potentiële ADHD patiënt de diagnose krijgt. Ten eerste: is het gedrag overdadig? Kinderen die rondrennen alsof er geen morgen is, is normaal kinds gedrag. Kinderen houden van spelen en maken nu eenmaal veel lawaai. Dat is een feit. Kinderen houden ook van aandacht, zeker wanneer zij iets gedaan hebben dat mensen aan het lachen heeft gemaakt. Zij zullen de grap blijven herhalen net zo lang totdat het irritant wordt.

Ten tweede, is het vertoonde gedrag van lange termijn? Hoe lang vertoont het kind dit gedrag al? Soms zijn kinderen simpelweg een beetje overenthousiast. Dit soort gedrag moet niet verkeerd geïnterpreteerd worden als een symptoom van ADHD. De laatste vraag is of het gedrag storend is. Als het gedrag van het kind geen handicap is in het sociale leven van het kind, dan is het geen symptoom van ADHD.

Ook moet de setting waarin het ongewenste gedrag zich voordoet in acht worden genomen. Als dit maar op één plek gebeurt, dan is het waarschijnlijk dat er iets in die omgeving is wat het gedrag veroorzaakt. Als het in verschillende settings gebeurt, ook wanneer er geen trigger aanwezig is, dan verdient het de voorkeur een deskundige te raadplegen. Men moet nooit zomaar aannemen dat iemand die bepaalde ADHD symptomen vertoond, meteen ook een kandidaat is voor deze stoornis.