De Diagnose

Het vaststellen van reumatoïde artritis begint bij een ontmoeting tussen arts en patiënt. De arts zal de symptomen van de patiënt analyseren, de voorgeschiedenis doornemen en de gewrichten inspecteren voor deformatie en ontstekingen. Ook zal de arts andere delen van het lichaam onderzoeken naar ontstekingen, en de huid afspeuren naar reumatoïde nodules. Vaak worden er ook röntgenfoto gemaakt en bloedonderzoek gedaan. De diagnose hangt af van de verspreiding van de gewrichtsontstekingen, het symptomen patroon en de uitslagen van de röntgenfoto’s en het bloedonderzoek.

Vaak zijn er meerdere consulten nodig om de diagnose met zekerheid te stellen. De verspreiding van de ontstoken gewrichten is van groot belang bij het stellen van de diagnose. Normaal gesproken is het zo dat bij reumatoïde artritis de kleine gewrichten van de polsen, voeten, knieën en handen gezwollen zijn op een symmetrische manier. Beide kanten van het lichaam zijn aangedaan. De diagnose van RA wordt lastiger wanneer er slechts een of twee gewrichten ontstoken zijn. De arts zal in dat geval andere onderzoeken doen om jicht of andere infecties uit te sluiten. Het vinden van reumatoïde nodules kan ook de diagnose impliceren.

Patiënten met reumatoïde artritis kunnen abnormale antilichamen hebben. Reumatoïde factor, een bloed antilichaam, wordt bij tachtig procent van de patiënten gevonden. Een ander antilichaam dat bekend staat als het Citrulline antilichaam kan worden teruggevonden bij vrijwel alle patiënten met RA. Een bloedonderzoek wat bekend staat als de bezinking wordt gebruikt als ruwe maatstaaf voor de ontsteking van gewrichten. C-reactieve eiwit is een ander bloedonderzoek, wat gebruikt wordt om te berekenen hoeveel ontsteking zich in het lichaam bevindt. De ANA, reumatoïde factor, C-reactieve eiwit en bezinking tests zijn niet beslissend als het gaat om het vaststellen van reumatoïde artritis aangezien de resultaten ook kunnen wijzen op andere onstekingen of systemische autoimmuun aandoeningen.

In een vroeg stadium van de ziekte zullen röntgenfoto’s van de gewrichten alleen maar ontstekingen van de zachte weefsels weergeven. De uitslagen kunnen zelfs normaal zijn. Wanneer de ziekte zich echter verder ontwikkelt, dan zullen er op röntgenfoto’s benige erosies te zien zijn, wat kenmerkend is voor reumatoïde artritis van de gewrichten. Deze kunnen nuttig zijn bij het vaststellen van de gevorderdheid van de ziekte en de schade aan de gewrichten.

Het maken van een botscan is een radioactieve testmethode waarbij de ontstoken gewrichten aan het licht komen. Arthrocentesis is een procedure waarbij de arts vocht wegneemt uit het gewricht door middel van een steriele naald en een spuit. Laboratoriumanalyse van het vocht kan vervolgens erg nuttig zijn bij het uitsluiten van andere vormen van artritis zoals jicht en infectie.

Meningitis Vaccin

In de jeugd worden jonge kinderen gevaccineerd tegen bacteriën, virussen en micro-organismen als pneumokokken, meningokokken, polio, de bof, mazelen, HIB enz. Deze helpen hen te beschermen tegen meningitis, een risicofactor van al deze micro-organismen. Er zijn kinderen die vatbaarder zijn voor andere soorten bacteriële of virale infecties. Zij moeten ook gevaccineerd worden tegen bepaalde soorten pneumokokken.

Wie krijgen dit vaccin

Medici zijn van mening dat een kind van 11, oud genoeg is om gevaccineerd te worden tegen meningokokken, wat kan leiden tot een ernstige, dodelijke vorm van bacteriële meningitis. Dit specifieke vaccin heet MCV4. Het is geen probleem als een kind al 11 is geweest en nog geen vaccin heeft gehad. Het vaccin kan alsnog toegediend worden.

Het vaccin is verplicht als een kind naar een kostschool, een universiteit, een zomerkamp of een ander avontuur zal gaan waarbij veel jonge jongens en meiden dicht op elkaar zullen verblijven. Als een individu zal gaan reizen naar een land waar meningitis vaak voorkomt, dan is de vaccinatie ook van groot belang.

Naast vaccinatie zijn er ook andere belangrijke factoren die helpen om besmetting tegen te gaan. Het handhaven van een goede hygiëne is erg belangrijk. Handen wassen, geen bestek, eten of drinken delen met iemand die meningitis heeft, houd het toilet schoon, houd een hand voor de mond bij het hoesten of niezen, enz.

Meningokokken Vaccin

Dit type meningitis, althans, bepaalde groepen hiervan, kunnen voorkomen worden door middel van het meningokokken polysaccharide vaccin. Na toediening van dit vaccin zal het lichaam van de persoon antilichamen gaan produceren die meningokokken zal bestrijden. De groepen W 135, Y, C en A van de meningokokken bacteriën kunnen met behulp van dit vaccin worden bestreden. Het blijkt echter ineffectief tegen de B groep.

Mensen lopen deze schimmelinfectie meestal op als er zich een sneetje, krasje of wondje in de huid onder de nagel(s) zit.
Als u last heeft van een schimmelinfectie aan de nagels van uw vingers, dan ziet u veel van de kenmerken die u ook zult zien bij schimmel van de teennagels, of wanneer u last heeft van voetschimmel wat zich heeft verspreid tot onder de nagel.

Meestal worden de geinfecteerde nagels dikker, gaan ze een beetje verkleuren, meestal een gelige of bruinige kleur, de nagels worden bross en soms gaan de nagels afbrokkelen. In sommige gevallen kunt u ook last hebben van pijn, een brandend gevoel of zelfs jeuk. In meer ernstige gevallen kan het zelfs voorkomen dat de nagels los gaan komen van het nagelbed, en wanneer de infectie onbehandeld blijft, dan kan de nagel zelfs in z’n geheel eraf vallen.

Sommigen hebben een grotere kans last te krijgen van een schimmelinfectie van de nagels omdat hun immuun systeem bijvoorbeeld de schimmel niet herkent als een indringer, of doordat het immuun systeem ermee leert leven in plaats van ertegen te vechten. Hoe het ook komt dat iemand last heeft van deze infectie, het is gemakkelijker om het te voorkomen dan om het te genezen.
Om schimmelinfecties van de vingernagels te voorkomen kunt u beter niet dingen als nagelschaartjes, nagellak of nagelvijltjes te delen. Voorkom ook dat u uw nagels te kort afknipt, dit voorkomt wondjes aan de huid onder de nagel. Vermijd ook het delen van handdoeken of washandjes, zeker wanneer u weet dat de andere persoon lijdt aan schimmelnagels.

Voor behandeling van de schimmelinfectie is het verstandig om een arts te raadplegen en hiervoor een pil te krijgen wat de schimmelinfectie van binnenuit bestrijdt. Dit werkt vaak beter omdat het moeilijk is om cremes en zalfjes direct op de schimmel aan te brengen als uw nagel nog niet los is gaan zitten. Helaas zijn een aantal van deze medicijnenkuren lang van duur en kunnen zij ook nog ernstige bijwerkingen met zich meebrengen. Daarom is het van belang eerst met een arts te overleggen voordat u besluit welk middel u wilt gaan gebruiken.

Er zijn verschillende soorten huidschimmels en in de meeste gevallen is het erg moeilijk om thuis vast te stellen van welke schimmel er sprake is omdat het kan lijken op allerlei andere vormen van dermatitis. Daarom is het belangrijk dat als u de huidschimmel behandelt met een middel die bedoeld is voor de infectie waar u denkt dat u last van heeft, en er is na een week of twee nog steeds niet verandert, dan u dan een arts raadpleegt om te achterhalen wat er precies aan de hand is en hoe u diet het beste kunt aanpakken.

Zoals al eerder is gezegd zijn er verschillende soorten huidschimmel. Een aantal vormen die vaker voorkomen zijn voetschimmel, ringworm, candidiasis en tinea versicolor. Al deze vormen van huidschimmel treffen andere delen van het lichaam, maar zij komen allen voor onder dezelfde omstandigheden. Ze hebben allemaal een warme, vochtige omgeving nodig om te kunnen groeien.

De wetenschappelijke naam voor voetschimmel is tinea pedis. Voetschimmel is een veel voorkomende vorm van huidschimmel. Naar schatting heeft 10% van de Amerikaanse populatie ieder jaar last van deze vorm van huidschimmel, en zo’n 75% van de bevolking zal er ooit in zijn/haar leven een keer last van krijgen. Zoals de naam al aangeeft, betreft voetschimmel de voet. Als u last heeft van voetschimmel, dan is de kant groot dat u last heeft van extreme jeuk en een droge, schilferige huid.
De wetenschappelijke naam voor schimmel in het gebied rondom de geslachtsdelen en de liezen is tinea cruris. Deze schimmel veroorzaakt intense jeuk en een branderig gevoel, wat gepaard gaat met het schilferen en vervellen van de huid op plaatsen als de binnenkant van de dijen en rondom de geslachtsdelen.

Ringworm is een andere vorm van huidschimmel en veel mensen hebben er last van, vooral kinderen. De wetenschappelijke naam voor ringworm is tinea corpora. Het wordt veroorzaakt door een microscopische schimmelsoort dat zich langzaam vanuit een centraal punt uitspreidt en een opgezette, rode ring vormt dat omgeven is door een minder rood gebied, wat schilferig is en erg jeukt.

Candidiasis is een andere soort schimmel waar mensen last van kunnen hebben. Meestal is deze bruin/roodachtig van kleur en komt het vooral onder de armen, in de mondhoeken, onder de borsten en in het rectaal gebied. Deze vorm van huidschimmel kan ook een vaginale schimmel-infectie veroorzaken.

Tinea versicolor is een huidschimmel dat de kleur van de geinfecteerde huid verandert. Het is erg makkelijk te herkennen door het gevlekte patroon en de schilfers die om die verkleurde gebieden heen zitten. Deze vorm van huidschimmel is meestal niet zo vervelend aangezien de jeuk erg mild is.

De symptomen van Lyme
De symptomen van lyme hebben verschillende effecten op verschillende delen van het lichaam, aangezien de symptomen blijven veranderen naar mate de zeikte vordert. Het eerste symptoom van de ziekte van lyme begint op de plek van de tekenbeet. Dit is de plek op de huid waar de bacterie de huid binnendringt. De eerste symptoom doet zich voor ten plaatse van de beet, waar een roodachtige uitslag opkomt op de huid. Verder ontwikkelt de persoon griepachtige symptomen. Naar mate de bacterie zich via de bloedbaan door het lichaam verspreidt doen zich andere abnormaliteiten voor.

De meest voorkomende symptomen van de ziekte van lyme die zich voordoen naar mate de ziekte vordert zijn de verschillende abnormaliteiten die zich ontwikkelen in het hart, de gewrichten en het zenuwstelsel. De symptomen van de ziekte van Lyme worden medisch gezien ingedeeld in drie fasen, de vroege gelokaliseerde symptomen, de vroege uitgezaaide symptomen en het late stadium van de ziekte.
Bij het vroege, gelokaliseerde stadium van de ziekte van lyme doet zich een ontsteking van de huid voor ten plaatse van de tekenbeet. In de uitgezaaide fase worden de hart en het zenuwstelsel aangetast en kan de patiënt lijden aan meningitis en verlammingen.

In de late fase van de ziekte van Lyme raken de sensorische en motorische zenuwen beschadigd met ontstekingen van de hersenen en de ontwikkeling van artritis. In het vroege stadium ontwikkelt zich een rode kring op de huid ten plaatse van de beet wat aan de buitenkant donkerder is dan in het midden. Hoewel vele patiënten deze uitslag helemaal niet krijgen en alleen maar last hebben van hoofdpijn, stijfheid van de gewrichten en spieren, vermoeidheid en gezwollen klieren wat meer weg heeft van een virale infectie.

De blaartjes zijn een indicatie van een acute aanval van dyshidrotisch eczeem dat de palmen of voetzolen zal gaan treffen. Deze vorm van eczeem staat ook wel bekend als vesiculair eczeem, hand eczeem of pompholyx. Dit type eczeem komt vooral voor bij mensen met een leeftijd tussen de twintig en de veertig en het wordt zelden gezien bij kinderen of mensen boven de veertig. Het kan echter wel kinderen treffen die last hebben van atopisch eczeem. Er is veel onderzoek gedaan om de precieze oorzaak van dyshidrotisch eczeem te achterhalen, maar tot noch to zonder resultaat.

Factoren die Dyshidrotisch eczeem uitlokken
Vroeger werd er vanuit gegaan dat transpiratie de oorzaak was van deze soort eczeem, maar uiteindelijk is deze theorie verworpen. Later werd ontdekt dat deze vorm van eczeem in verband staat met de geestelijke toestand van de persoon. Het is namelijk gebleken dat de meeste mensen die last hebben van deze aandoening, het ontwikkelde in een periode van grote stress.

Een andere belangrijke factor is het weer. Heet en benauwd weer kan deze aandoening uitlokken. Mensen die wonen op een plek waar het veelal koud is, hebben geen last van deze vorm van eczeem.

Zelfs mensen die last hebben van atopisch eczeem lopen een verhoogd risico om dyshidrotisch eczeem te ontwikkelen. Deze vorm van eczeem kan ook mensen treffen die al lijden aan een andere huid infectie.

De medicatie dat wordt voorgeschreven bij eczeem is meestal bedoeld om de symptomen te verlichten zoals de droge huid en de jeuk. Deze vormen van behandeling bieden verlichting, maar er dienen voorzorgsmaatregelen te worden getroffen om te voorkomen dat het probleem zich niet herhaalt.

Veel soorten medicatie die door artsen worden voorgeschreven kunnen oraal worden ingenomen, of kunnen direct worden aangebracht op het aangedane gebied. Bij kinderen dient er extra opgelet te worden, omdat zij de drang om te krabbel moeilijker kunnen weerstaan, wat kan leiden tot het kapot gaan van de huid waardoor er andere infecties kunnen ontstaan. De medicijnen kunnen ook zorgen dat het oplaaien van de symptomen wordt tegengegaan. Dit vermindert het probleem van het vloeistof dat de aangedane huid afscheidt, aangezien deze vloeistof eczeem kan doen verspreiden naar andere delen van het lichaam.

Een aantal eczeem behandelingen
De beste manier om eczeem te behandelen is om te zorgen dat het aangedane gebied gehydrateerd blijft door middel van crèmes, lotions, olie, zalfjes en andere middelen die de arts heeft voorgeschreven. Krabben van het aangedane gebied dient ten alle tijden vermeden te worden, en het dient altijd schoon gehouden te worden.

Het grootste probleem van eczeem is de droge huid, wat tot jeuk leidt. Daarom is het van belang geen zeep of andere agressieve middelen gebruikt bij het schoonhouden van de huid, aangezien dit de huid alleen maar meer uitdroogt, wat het probleem zal doen verergeren.

Bij kinderen dienen de nagels kort te worden gehouden, en een koud kompres kan bij het slapen helpen om de jeuk te verminderen. Plaatselijke steroïden kunnen ook voorgeschreven worden om de symptomen te verminderen en verlichting te bieden. De steroïden worden gecombineerd met de medicatie in ernstige gevallen waarbij milde medicatie niet meer helpt.

De steroïden worden toegediend in overeenstemming met de ernst van het probleem. Protopic is een plaatselijke immuunsysteem onderdrukker, wat ook wordt gebruikt bij de behandeling van eczeem, aangezien het helpt om het immuun systeem te ontwikkelen en het verlichting biedt.

Eten speelt een grote rol in het ontwikkelen van een hoge bloeddruk. Logischerwijs speelt het dan ook een grote rol in de verlaging ervan. Het eerste advies dat ik u zou willen geven wat eten betreft, is om het zoutgehalte in uw eten te verlagen. Zout houdt vocht vast in het lichaam, wat extra druk op uw bloedvaten zet. Eet ook niet teveel vettig voedsel. Als u veel vet in het lichaam heeft wat niet verbrand wordt, dan gaat dit zich opstapelen, en wel op de wanden van de bloedvaten. Dit belemmert de doorstroming van het bloed, wat leidt tot een hoge bloeddruk.

Lichaamsbeweging helpt om de overtollige vetten te verbranden. Daarom is het altijd aan te raden om regelmatig te bewegen. Lichaamsbeweging versterkt ook het hart, doordat het helpt om bloed naar alle delen van het lichaam te doen stromen. Door genoeg te bewegen, maakt u het voor uw hart gemakkelijker om het bloed rond te pompen.

Een andere belangrijke factor is stress. Probeer u niet te druk te maken om dingen waar u geen controle over heeft. Het is aan te raden om iedere dag zo’n 30 minuten te mediteren, om uw hoofd leeg te maken en te bevrijden van deze zorgen. Ga naar een mooie plek en geniet van het aroma van de frisse lucht. Stress kan uw bloeddruk aanzienlijk verhogen. Zorg dus voor een stress-vrij leven en wees gezond.

Er zijn vele manieren om de bloeddruk te verlagen, maar de methoden die hierboven zijn opgenoemd zijn het meest gemakkelijk en het goedkoopst.

Het centrale zenuwstelsel moet op meer dan één punt aangetast zijn. Deze schade moet te wijten zijn aan demyelinatie. Een ander criterium heeft te maken met twee kenmerkende en aparte exacerbaties die een maand uit elkaar plaats moeten hebben gevonden. U vraagt zich misschien af wat een exacerbatie is. Als de MS symptomen voor een periode van twee dagen of langer verergeren, dan wordt het een exacerbatie genoemd.

Tests voor MS
Onder de vele verschillende soorten tests die uitgevoerd worden om MS vast te stellen, zijn twee hiervan een beoordeling van uw medische geschiedenis en neurologisch onderzoek. De arts zal een aantal tests uitvoeren die de functie van uw zintuigen beoordeelt, evenals uw evenwicht, zicht, coördinatie, bewegingen, etc.

Een andere test die wordt gebruikt om MS aan te tonen is de Evoked Potential Test. Deze test maakt gebruik van elektriciteit om aan te tonen of er delen van de hersenen zijn die minder snel zijn gaan werken, of dat de overdracht van prikkels en boodschappen vertraagd is. De ledematen, nek en hoofdhuid worden aangesloten op bepaalde bedrading en het zich en gehoor worden bij deze test ook beoordeeld.

Weer een andere test is de MRI. De arts kan hiermee zien of er littekenweefsel en/of laesies te zien zijn in de hersenen of het centrale zenuwstelsel. In vergelijking met de CT scan is een MRI scan veel beter voor het opsporen van littekenweefsel en laesies.

Als de arts wil onderzoeken of er sprake is van een verhoogd gehalte aan eiwitten of oligoclonale banden in de wervelkolom waar het CSF (hersenvocht) zich bevindt, dan kan een lumbale punctie uitkomst bieden. Om CSF af te tappen voor deze test, zal de arts een lange naald inbrengen onderin de rug.

Wat veroorzaakt Multipele Sclerose
Multipele sclerose is een chronische, progressieve auto-immuun ziekte die de witte stof aantast evenals het centrale zenuwstelsel. Er is nog steeds veel twijfel en controverse betreffende de precieze oorzaak van MS, maar er zijn onderzoeken die de link leggen met een virus die hier mogelijk een rol in speelt, evenals de omgeving van de persoon en genetica.

Het virus factor
Er is geen doorslaand bewijs dat MS door een virus wordt veroorzaakt, maar griep virussen, herpes virussen en mazelen virussen zijn wel factoren die eraan kunnen bijdragen, volgens een aantal onderzoeken.

Andere potentiële factoren
Een aantal andere potentiële factoren die mogelijk te maken hebben met de oorzaak van MS zijn verschillende soorten hormonen zoals geslachtshormonen. Het afweersysteem van het lichaam kan beïnvloed worden door geslachtshormonen. Het immuunsysteem wordt bijvoorbeeld onderdrukt door progesteron en oestrogeen. Dit zijn de vrouwelijke geslachtshormonen. Het mannelijke geslachtshormoon, testosteron, staat er ook om bekend dat het zo nu en dan dit effect kan hebben op het immuunsysteem.

U weet nu waarschijnlijk dat zwangerschap juist een positief effect kan hebben op de symptomen van MS omdat de progesteron en oestrogeen spiegels juist hoger zijn tijdens de zwangerschap. Het feit dat mannen meer mannelijke dan vrouwelijke hormonen hebben, is het zo dat vrouwen vaker MS krijgen dan mannen.

Genetische Factor
Medisch onderzoek heeft ook gesuggereerd dat mensen bij wie MS in de familie geschiedenis voorkomt, aanleg hebben voor deze ziekte. Kinderen kunnen de ziekte erven van hun ouders.

Zelfs met de enorme hoeveelheid goede behandelingen die vandaag de dag te krijgen zijn, zijn er nog altijd veel mensen die last hebben van schimmelinfecties van de huid, teennagels, vingernagels en hoofdhuid. U kunt in principe overal op uw lichaam schimmel krijgen.

De reden dat sommige mensen keer op keer weer last krijgen van schimmelinfecties terwijl anderen er vrijwel nooit last van hebben, is dat bij sommige mensen, het lichaam de schimmel niet ziet als een lichaamsvreemde stof, en dus als iets gevaarlijks. Dit betekent dat het lichaam dan niet zal proberen te vechten tegen deze indringer, en zonder gebruik van antibiotica en anti-schimmel middelen zal de schimmel telkens weer terug blijven keren.

Er zijn uiteraard mensen die een groter risico lopen om last te krijgen van schimmelinfecties dan anderen. Volwassenen hebben bijvoorbeeld meer kans op voetschimmel dan kinderen, zeker kinderen onder de 5 jaar, omdat het lichaam van een volwassene de schimmel niet als lichaamsvreemde indringer ziet, en bij sommigen is het zo dat het lichaam simpelweg heeft geleerd ermee te leven, waardoor het niet eens meer probeert om er iets aan te doen. Kinderen hebben echter weer een grotere kans op schimmelinfecties van de hoofdhuid.

Het is natuurlijk niet alleen de schuld van het lichaam dat mensen zo gemakkelijk aan schimmelinfecties kunnen lijden. Schimmels zijn overal. Het zit in de grond, op de vloer en op de mensen op ons heen. Het is onvermijdelijk dat wij dagelijks in contact komen met schimmels. Het verspreidt zich gemakkelijk doordat schimmels kleine sporen afgeven die gewoon ergens liggen te wachten op de perfecte kans om zich te gaan ontwikkelen tot een nieuwe schimmel.

Helaas is een van de meest voorkomende plekken waar schimmel gevonden wordt, in uw schoenen. Als u de schoenen aantrekt, dan komen deze sporen op uw voeten terecht, op uw handen, en op alle andere delen van uw lichaam die ermee in aanraking komen. Vanaf dat moment is het alleen nog maar wachten totdat de sporen uitgroeien tot volwassen schimmels.

Als u een goede hygiëne waarborgt en zorgt dat uw voeten etc. goed droog blijven, dan is de kans gelukkig klein dat de schimmel daadwerkelijk zal gaan groeien. Schimmel groeit vooral op warme, vochtige plekken. Daarom is de kans bij bepaalde lichaamsdelen groter dat daar een schimmelinfectie ontstaat dan op andere plekken.